یک مطالعه جدید نشان می دهد که مردم به جای بازیافت پلاستیک های سبک تر را دور می اندازند.
بعد از نوشیدن آب بطری یا جعبه گشایی یک گوشی جدید، آن زباله ها را کجا دور می ریزید؟ تحقیقات جدید نشان داده است که انتخاب شما احتمالاً بستگی به “خوب” بودن آن آشغال دارد.
طی 20 سال گذشته، تولیدکنندگان ضخامت بطری های پلاستیکی و وزن بسته بندی های مقوایی را کاهش داده اند تا هزینه ها و ضایعات را کاهش دهند.
این نویدبخش برنامه‌های پایداری شرکت‌ها و تلاش‌های کاهش ضایعات است، اما تحقیقات جدید از بخش بازاریابی کالج تجاری تری دانشگاه جورجیا نشان می‌دهد که مردم کمتر احتمال دارد زباله‌های سبک – شکننده – را بازیافت کنند. در برخی موارد، بسته بندی سبک وزن 92 درصد بیشتر از نمونه های ضخیم خود در محل دفن زباله قرار می گیرد.
سارا ویتلی، استادیار بازاریابی و یکی از نویسندگان این مطالعه ضایعات، می‌گوید: «چیزهایی که سبک هستند – اگر احساس می‌کنند سست هستند، اگر احساس می‌کنند کیفیت پایینی دارند – این فرض وجود دارد که ارزشی ندارند. “احساس می‌کنم که من واقعاً از هر چیزی که هست احساس بدی ندارم. اشکالی ندارد که آن را دور بریزیم. احساس می‌کنم زباله است؛ زباله است.”
لیندزی لومر، نویسنده اصلی، قبل از دریافت دکترای خود از تری و پیوستن به دانشکده به عنوان مدرس بازاریابی، در بازاریابی برند برای یک تولید کننده نوشیدنی در تگزاس کار می کرد. او زمانی را به یاد می آورد که شرکتش بطری های سبک وزن “چروک” را برای کاهش استفاده از پلاستیک در اواخر سال 2010 معرفی کرد.
مطالعات نشان می‌دهد که مصرف‌کنندگان برای خرید بطری‌های فندک مشکلی ندارند، اما او از خود می‌پرسد که پس از بردن آنها به خانه چه اتفاقی می‌افتد.
“همانطور که با ادبیات پایداری بیشتر آشنا شدم، به این فکر کردم که اگر بسته به نظر بی کیفیت و بی ارزش به نظر برسد، اگر احتمال دور ریختن آن بیشتر باشد چه؟ لومر می گوید. “پس ما به نوعی به پای خودمان شلیک می کنیم، اینطور نیست؟
“این به ایده بیزاری از ضایعات مربوط می شود. ما نمی خواهیم از شر چیزهایی خلاص شویم که فکر می کنیم عمر مفید یا ارزش بیشتری دارند. و ما بسیاری از آن را از طریق خواص مادی – وزن یا احساس – هر جسمی که باشد استنباط می کنیم. حتی اگر در واقع به استفاده مجدد از آن ادامه ندهیم، تصور می کنیم ارزش زیادی دارد که فقط دور انداخته شود.”
آنچه در پی آن دنبال شد، غواصی عمیقی بود که مردم چه چیزی و چه زمانی دور می انداختند.
ویتلی می‌گوید: «وقتی به رفتار دفع نگاه می‌کنید، این کافی نیست که مردم به سادگی نشان دهند که چگونه یک مورد را دور می‌اندازند. “شما باید ببینید که آیا آنها واقعاً این کار را انجام می دهند یا خیر. همه می گویند که آنها را بازیافت خواهند کرد زیرا تمایلات اجتماعی زیادی در آنجا وجود دارد. ما نیاز داشتیم شواهدی داشته باشیم که نشان دهد مردم این کار را انجام می دهند.”
Loomer با تحویل آب در یک عملکرد مستقل شروع کرد و بطری های آب سبک وزن و استاندارد Dasani را برای درک اینکه کدام یک سطل زباله و کدام یک بازیافت می شوند ارائه کرد.
بطری های سبک وزن بیشتر در سطل زباله قرار می گیرند.
بعداً، لومر و محققان سطل های زباله را در طبقه اول مجتمع آموزشی کسب و کار UGA خالی کردند و انواع زباله هایی که پیدا کردند را کدگذاری و مرتب کردند.
میانگین تراکم ظروف پلاستیکی در سطل های بازیافت 60 درصد بیشتر از سطل های زباله است. در واقع، هر گرم در هر اونس مایع چگالی اندازه‌گیری شده، شانس بازیافت ظرف را 9.86 برابر افزایش می‌دهد.
آنها نتایج مشابهی با کیسه های کاغذی سنگین و سبک، جزوات و پاکت ها پیدا کردند. اما محققان همچنین دریافتند که می توانند با یادآوری ارزش ذاتی مواد، دفع مواد شکننده را محدود کنند.
محققان احتمال بازیافت یک پاکت با کیفیت پایین را تا 52 درصد با برچسب گذاری روی آن با این جمله افزایش دادند: “شما ممکن است با این پاکت تمام شوید، اما هنوز ارزش دارد.”
برای تولیدکنندگان، مطالعه Loomer و Whitley راهنمایی هایی را ارائه می دهد زیرا آنها همچنان به الزامات پایداری پاسخ می دهند.
به گفته محققان، صرفه جویی در مواد و حمل و نقل سوخت از طریق سبک وزن کردن ممکن است کار آسانی به نظر برسد، اما اگر شرکت ها نگران پایان چرخه عمر محصول نباشند، به نوعی پاکسازی محیطی تبدیل می شود.
ویتلی می‌گوید: «سبک‌سازی مواد در ظاهر ایده خوبی به نظر می‌رسد، زیرا 1) مردم از نظر خرید اهمیت چندانی نمی‌دهند. 2) هزینه‌ها را کاهش می‌دهد و 3) پایدار است. اما تولیدکنندگان باید یک قدم جلوتر فکر کنند.»
لومر در پایان می‌گوید: «اگر به پیامدهای مصرف‌کننده پایین‌دستی تغییرات تولید نگاه نکنیم، در برخی از این اهداف پایداری پیشرفت نخواهیم کرد.
این مطالعه توسط مجله آکادمی علوم بازاریابی.
منبع: دانشگاه جورجیا
