مقالات

جلبک ها ممکن است کلید خوردن غذاهای گیاهی بهتر باشند


تحقیقات جدید ممکن است کلید غذاهای گیاهی پایداری باشد که بافت «مناسب» دارند و به حداقل پردازش نیاز دارند.

همه ما می دانیم که باید کمتر گوشت و پنیر بخورید و به دنبال غذاهای گیاهی بیشتری باشید. اما همانطور که ما در سوپرمارکت جستجو می کنیم و باید بین غذاهای حیوانی و پروتئین های جایگزین سازگارتر با آب و هوا یکی را انتخاب کنیم، صدای عقل ما همیشه برنده نمی شود. و همچنین طعم مسلط است بسیاری از محصولات گیاهی اغلب فاقد بافت با حس دهانی “درست” هستند.

علاوه بر این، برخی از جایگزین‌های پروتئین گیاهی به دلیل منابع مصرف‌شده توسط فرآوری آن‌ها به هیچ وجه پایدار نیستند.

اما اگر امکان ساخت غذاهای پایدار و غنی از پروتئین که بافت مناسبی نیز داشته باشند، چه می شد؟ تحقیقات جدید دانشگاه کپنهاگ این دیدگاه را تقویت می کند.

کلید؟ جلبک سبز آبی رنگ. نه در نوع رسوایی در تابستان به عنوان آبگوشت سمی در دریا شناخته می شود، اما غیر سمی است.

“سیانوباکتری هاکه به عنوان جلبک سبز آبی نیز شناخته می شود، موجودات زنده ای هستند که ما موفق شده ایم پروتئینی تولید کنیم که آنها به طور طبیعی تولید نمی کنند. نکته مهیج در اینجا این است که پروتئین به رشته های فیبری تبدیل می شود که تا حدودی شبیه الیاف گوشت است. پروفسور پل اریک جنسن از دپارتمان علوم غذایی دانشگاه کپنهاگ می گوید و ممکن است بتوان از این الیاف در گوشت سبزیجات، پنیر یا هر نوع غذایی جدید دیگری که به دنبال بافت خاصی برای آن هستیم، استفاده کرد.

در یک مطالعه جدید، جنسن و همکارانش نشان دادند که سیانوباکتری ها می توانند با وارد کردن ژن های خارجی به سیانوباکتریوم، به عنوان ارگانیسم های میزبان پروتئین جدید عمل کنند. درون سیانوباکتریوم، پروتئین در حال سازماندهی است به صورت رشته های ریز یا نانوالیاف.

پردازش کمتر، پایدارتر

دانشمندان در سراسر جهان بر روی سیانوباکتری ها و سایر ریزجلبک ها به عنوان غذاهای جایگزین بالقوه تمرکز کرده اند. تا حدودی به این دلیل که مانند گیاهان، آنها با کمک رشد می کنند فتوسنتزو تا حدی به این دلیل که خود حاوی مقدار زیادی پروتئین و اسیدهای چرب غیراشباع سالم هستند.

من یک مرد روستایی متواضع هستم که به ندرت دست‌هایش را به هوا پرتاب می‌کنم، اما توانایی دستکاری یک موجود زنده برای تولید نوع جدیدی از پروتئین که خود را به صورت رشته‌ها سازماندهی می‌کند به ندرت تا این حد دیده می‌شود – و بسیار امیدوارکننده است. ” همچنین، به این دلیل که ارگانیسمی است که به راحتی می تواند به طور پایدار رشد کند زیرا در آب، CO2 جو و نور خورشید زنده می ماند. جنسن، سرپرست یک گروه تحقیقاتی متخصص در مواد غذایی گیاهی و بیوشیمی گیاهی، می‌گوید: «این نتیجه به سیانوباکتری‌ها پتانسیل بیشتری به عنوان یک عنصر پایدار می‌دهد.

بسیاری از محققان در سراسر جهان در تلاشند تا تقویت کننده های بافت غنی از پروتئین را برای غذاهای گیاهی – به عنوان مثال، به شکل نخود فرنگی و سویا ایجاد کنند. با این حال، آنها به مقدار قابل توجهی پردازش نیاز دارند، زیرا دانه ها باید آسیاب شوند و پروتئین از آنها استخراج شود تا به غلظت پروتئین کافی برسد.

اگر بتوانیم از سیانوباکتریوم کامل در محصولات غذایی استفاده کنیم، نه فقط فیبرهای پروتئینی، میزان پردازش مورد نیاز را به حداقل می رساند. جنسن می گوید: در تحقیقات مواد غذایی، ما سعی می کنیم از پردازش بیش از حد خودداری کنیم زیرا ارزش غذایی یک ماده را به خطر می اندازد و همچنین انرژی بسیار زیادی مصرف می کند.

باکتری “شیردوشی”.

این استاد دانشگاه تاکید می کند که مدت زیادی طول می کشد تا تولید رشته های پروتئینی از سیانوباکتری ها آغاز شود. ابتدا، محققان باید بدانند که چگونه می توان تولید فیبرهای پروتئینی توسط سیانوباکتری ها را بهینه کرد. اما جنسن خوشبین است.

ما باید این ارگانیسم‌ها را مهندسی کنیم تا فیبرهای پروتئینی بیشتری تولید کنند و در نتیجه سیانوباکتری‌ها را ربوده و برای ما کار کنند.» این کمی شبیه گاوهای نقدی است که ما ربوده ایم تا مقدار دیوانه کننده ای شیر برایمان تولید کنند. به جز اینجا، از هرگونه ملاحظات اخلاقی در مورد رفاه حیوانات اجتناب می کنیم. به دلیل چندین چالش متابولیک در بدن که باید یاد بگیریم با آنها مقابله کنیم، فردا به هدف خود نمی رسیم. اما ما در حال حاضر در این فرآیند هستیم و من مطمئن هستم که می توانیم موفق شویم.”

او می افزاید: «اگر چنین است، این بهترین راه برای تولید پروتئین است.

سیانوباکتری هایی مانند اسپیرولینا در حال حاضر به صورت صنعتی در چندین کشور رشد می کنند – بیشتر برای غذاهای سالم. تولید معمولاً در به اصطلاح حوضچه‌های هوای آزاد یا در اتاق‌های فوتوبیوراکتور که در آن موجودات زنده در لوله‌های شیشه‌ای رشد می‌کنند، صورت می‌گیرد.

به گفته جنسن، دانمارک مکانی آشکار برای راه اندازی “کارخانه های ریز جلبک” برای تولید سیانوباکترهای فرآوری شده است. این کشور دارای شرکت های بیوتکنولوژی با مهارت های مناسب و بخش کشاورزی کارآمد است.

کشاورزی دانمارک اصولاً می‌تواند سیانوباکترها و سایر ریزجلبک‌ها را تولید کند، همانطور که امروزه محصولات لبنی تولید می‌کند. برداشت یا دوشیدن برخی از سلول ها به صورت زیست توده تازه به صورت روزانه امکان پذیر است. با متمرکز کردن سلول‌های سیانوباکتری، چیزی شبیه پستو، اما با رشته‌های پروتئینی به دست می‌آید. و با حداقل پردازش، می توان آن را مستقیماً در مواد غذایی گنجاند.

تحقیق در مجله ظاهر می شود نانو ACS.

محققان پشت این مطالعه از دانشگاه فریدریش شیلر-دانشگاه ینا، دانشگاه بریستول، کالج دانشگاه لندن و دانشگاه کپنهاگ هستند.

حمایت از این تحقیق توسط برنامه افق 2020 اتحادیه اروپا، بنیاد هومبولت، شورای تحقیقات بیوتکنولوژی و علوم زیستی (BBSRC)، بنیاد نوو نوردیسک و بنیاد کارلسبرگ صورت گرفت.

منبع: دانشگاه کپنهاگ



Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا