دانشمندان یک صخره پر رونق را کشف کرده اند که زمانی جنگلی باستانی بوده است

در سواحل موزامبیک، مجمعالجزایر بازاروتو بهخاطر بخشهای زیبای ماسههای سفید که از میان آبهای کمعمق آکوامارین عبور میکنند، شهرت دارد. در ساحل، پوشش گیاهی کم به تپههای شنی چسبیده است، که هرگز بلندتر از فیلهایی نیستند که در فاصله 20 کیلومتری (12.6 مایلی) در سرزمین اصلی پرسه میزنند.
اما هزاران سال پیش، این سواحل پوشیده از باتلاقهای ذغال سنگ نارس و زمینهای جنگلی بود و دانشمندان دریافتهاند که بقایای این جنگلهای باستانی اکنون به زیستگاهی زیر آب تبدیل شدهاند. تنها تعداد کمی از این زیستگاه ها به نام صخره های ذغال سنگ نارس در سراسر جهان ثبت شده اند. آنها زمانی تشکیل می شوند که مواد آلی درختان غوطه ور در طول زمان تجزیه می شوند تا بستری غنی از کربن برای زندگی اقیانوسی در امتداد یک خط ساحلی شنی در غیر این صورت ایجاد کنند.
یک مطالعه جدید در گزارش های علمی آنچه را محققان اختراع مجدد اکولوژیکی زیستگاه های صخره های ذغال سنگ نارس می نامند را مستند می کند. ماریو لبراتو، زیست زمین شناس دریایی در مرکز تحقیقات بازاروتو می گوید: «ما معتقدیم این اولین مطالعه اکولوژیکی روی صخره های ذغال سنگ نارس در هر نقطه از مناطق استوایی است.
فقط داستان آنها نیست که مهم است. صخره های ذغال سنگ نارس بازاروتو نیز مملو از زندگی هستند. زندگی آنقدر زیاد است که با همسایگان صخره های مرجانی خود قابل مقایسه هستند. صخرهها سؤالاتی را در مورد اینکه آیا کربن را جدا میکنند یا جدا میکنند – و این که ممکن است برای آب و هوای جهانی به چه معنا باشد، ایجاد میکنند.
خود داستان پیتس
توصیف ذغال سنگ نارس به خودی خود سخت است. ریچارد لیندزی، بوم شناس پیتلند در دانشگاه شرق لندن که در این تحقیق شرکت نداشت، گفت: «ما هنوز در سطح بین المللی در حال بحث در مورد چگونگی تعریف پیت هستیم. این عمدتاً مواد آلی تجزیه شده است، به این معنی که غنی از کربن است، اما برخی از محققان هنوز در مورد اینکه چه چیزی را می توان و چه چیزی را نمی توان به عنوان تورب زمین طبقه بندی کرد، اختلاف نظر دارند.
تیم موزامبیک در واقع به دنبال پیت نبود، بلکه به طور تصادفی به آن برخورد کرد. لبراتو گفت: «ما مدام زندگی دریایی را روی سکوهای تاریک و سخت میدیدیم که با زیستگاههایی که میشناختیم مناسب نبود. محققان از موادی از صخرهها نمونهبرداری کردند و تا 40 درصد کربن با وزن خشک را ثبت کردند، که نشانهای از این است که این صخرهها زمانی جنگل بودهاند. طبق گزارش USDA، ترکیب شیمیایی درختان به طور متوسط حدود 50 درصد کربن وزن خشک است.
صخره ها مرجانی ندارند، اما در عوض توسط علف های دریایی، ریزجلبک ها و اسفنج هایی که از ذغال سنگ نارس به عنوان بستر استفاده می کنند، زندگی می کنند. این موجودات از حیوانات جوان و سایر ساکنان کوچک محافظت می کنند. لبراتو گفت: «یک کف جنگلی سابق به مهدکودک ماهی صخره تبدیل شده است.
بی مهرگان، ماهی و حتی لاک پشت ها و کوسه ها در صخره های ذغال سنگ نارس بازاروتو که بخشی از منطقه حفاظت شده دریایی پارک ملی مجمع الجزایر بازاروتو هستند، یافت شده اند. لبراتو گفت: «این برای زیستگاهی با عمق 2 تا 4 متر قابل توجه است، برخی از مناطق به طور دورهای در معرض جزر و مد قرار میگیرند و مرتباً توسط طوفان مختل میشوند.
تاریخچه صخرهها با تاریخگذاری رادیوکربن آشکار شد، که نشان داد ساختارهای غوطهور ممکن است بین 300 تا 5000 سال قدمت داشته باشند. این منشا هولوسن اواسط تا اواخر به زمانی برمیگردد که یخها مقدار قابل توجهی آب را در خود نگه میداشتند – قبل از اینکه جهان در حال گرم شدن شاهد افزایش سطح جهانی سطح دریا بود که سواحل و جنگلهای Bazaruto را زیر آب برد.
یک لایه ذغال سنگ نارس به ضخامت 30 سانتی متر در یک هکتار می تواند به اندازه یک هکتار جنگل بارانی کربن داشته باشد.
اقتصاد آبی
صخره های ذغال سنگ نارس اغلب از مدل های آب و هوایی کنار گذاشته می شوند. آنها به ندرت نقشه برداری می شوند، تا حدی به این دلیل که می توانند با حرکت شن ظاهر شوند و ناپدید شوند. لیندزی گفت: “آنها هنوز یک ذخیره بزرگ کربن هستند.” یک لایه ذغال سنگ نارس به ضخامت 30 سانتی متر در یک هکتار می تواند به اندازه یک هکتار جنگل بارانی کربن داشته باشد.
شواهدی از دیگر صخره های ذغال سنگ نارس در سراسر جهان، عمدتاً در اروپا، بلکه در ایالات متحده و آسیای جنوب شرقی نیز وجود دارد. اما اگر این صخرهها همچنان نادیده گرفته شوند، فعالیتهای مخرب مانند صخرهداری یا استخراج در اعماق دریا میتواند کربن را آزاد کند و این مراکز شلوغ تنوع زیستی را در طول مسیر نابود کند.
به دلیل این تهدید، درک صخره های ذغال سنگ نارس بسیار مهم است. محققان هنوز میزان کربن موجود در صخره ها را تعیین نکرده اند یا اینکه آیا این کربن ذخیره یا آزاد می شود. لبراتو گفت: «برای اقتصاد آبی، اولین قدم ساده است: صخرههای ذغال سنگ نارس را روی نقشههای ساحلی و در برنامهها و سیاستهای حفاظتی قرار دهید تا قبل از اینکه ارزش کامل آنها را بدانیم، از بین نروند».
– رایان گرین، نویسنده علم


