گدازه های کم ویسکوزیته کلید گذشته مریخ هستند

آیا بهروزرسانیهایی را از یک منبع قابل اعتماد در مورد آنچه دانشمندان از دادههای Perseverance میآموزند، میخواهید؟ یک ترجیح Eos در جستجوهای شما!
از سال 2021، مریخ نورد استقامت مریخ دور دهانه جزرو می چرخد و جزئیاتی در مورد زمین شناسی سیاره سرخ و نکاتی در مورد گذشته آن جمع آوری می کند. در طول سفر خود، مریخ نورد از سازند Séítah، یک لایه سنگی به ضخامت تقریباً 4 میلیارد در پایه دهانه، عکس هایی از نزدیک گرفت.
یک مطالعه جدید منتشر شده در ارتباطات زمین و محیط زیست توضیحی برای چگونگی تشکیل این لایه سنگی ارائه می دهد و به محققان نگاه بهتری به تاریخ و زمین شناسی مریخ و حتی میزان میزبانی حیات باستانی در آن می دهد.
لیونل ویلسون، دانشمند سیارهشناسی در دانشگاه لنکستر در بریتانیا که در مطالعه جدید شرکت نداشت، گفت: نتایج همچنین برای دانشمندانی که سعی در مدلسازی تاریخ سیارهها با استفاده از اطلاعات زمین دارند، دلگرمکننده است. او گفت: این تحقیق “نشان می دهد که تکامل طولانی مدت گوشته های زمین و مریخ تفاوت قابل توجهی ندارد.”
الیوین انیگما
تحقیقات قبلی نشان داده است که سازند Séítah از نوعی سنگ غنی از الیوین به نام komatiite تشکیل شده است. آدریان براون، دانشمند سیارهشناسی در تحقیقات پلانسیوس و نویسنده اصلی مقاله جدید، گفت: در زمین اولیه، کوماتییتها از گدازههای مایع با ویسکوزیته پایین تشکیل شدند که «تقریباً مانند آب» جریان داشتند و دریاچههای گدازه را تشکیل میدادند. اما مریخ فضای داخلی خنک تری دارد که از نظر تئوری تشکیل الیوین را دشوارتر می کند.
به عبارت دیگر، یافتن دانه های بزرگ الیوین در مریخ غیرعادی بود.
براون و تیم تحقیقاتی می خواستند آزمایش کنند که سازند Séítah چقدر شبیه کماتییت های موجود در زمین است. یکی از عناصر کلیدی که آنها بر روی آن تمرکز کردند ویسکوزیته بود – اینکه گدازه به راحتی روی زمین جاری می شود. گدازههای با ویسکوزیته بالا ویژگیهای سنگی را تشکیل میدهند که مانند یک آتشفشان مخروطی شکل کلاسیک از چشمانداز بیرون میآیند، در حالی که گدازههای با ویسکوزیته پایین لایههای صاف و وسیعتری از سنگ را تشکیل میدهند.
“این چیزی است که ما سعی در آزمایش آن داشتیم: ویسکوزیته در آن محدوده کجاست؟” براون گفت. ویسکوزیته چیزی است که چندان مورد مطالعه قرار نگرفته است، زیرا اندازهگیریهای ژئوشیمیایی به اندازهای که اکنون انجام میدهیم نداشتهایم.
مدلی در سال 2008 از نحوه حرکت ماگما در سراسر زمین داده های ژئوشیمیایی مربوط به ویسکوزیته جریان گدازه. براون و محققان این مدل را روی دادههای ژئوشیمیایی Perseverance اعمال کردند تا ببینند آیا میتوانند ویسکوزیته گدازههایی را که سازند Séítah را ایجاد کردهاند، کاهش دهند. دادههای ژئوشیمیایی از ابزار سیارهای برای لیتوشیمی پرتو ایکس (PIXL)، یک طیفسنج پرتو ایکس بر روی کشتی Perseverance که میتواند عناصر شیمیایی موجود در سنگ و خاک را شناسایی کند، به دست آمده است.
ژئوشیمی سازند سیتا حاکی از یک جریان کم ویسکوزیته در سطح مریخ است. تصاویر اضافی از PIXL نشان داد که دانههای بزرگ الیوین در این سازند در واقع کریستالهای به هم پیوسته هستند. روی زمین، در مکانهایی مانند دریاچههای گدازهای که در هاوایی یافت میشوند، با سرد شدن جریان گدازه در طول صدها یا هزاران سال، کریستالهای به هم پیوسته تشکیل میشوند. براون گفت که سازند Séítah احتمالاً به عنوان یک دریاچه گدازه ای با ویسکوزیته کم شکل گرفته است که در مدت زمان مشابهی سرد شده است.
“چی [the authors] به نظر می رسد پیشنهاد توضیح درستی از چگونگی است [Mars] ویلسون گفت، سنگ هایی را که ما می بینیم در سازند سیتا انباشته کرده است.
ماگما در مریخ
یکی از موانع بزرگ در مدل سازی تاریخچه سیارات دیگر این است که دانشمندان مطمئن نیستند که آیا تمام سیارات سنگی منظومه شمسی ما با نسبت عناصر مشابهی ساخته شده اند یا خیر. برخی تحقیقات نشان می دهد که گوشته مریخ شبیه گوشته زمین است که این مطالعه جدید از آن حمایت می کند. ویلسون گفت: «آنچه در اینجا میبینیم یک اشاره بسیار قوی است که حداقل برای زمین و مریخ، تکامل گوشتههای آنها «بسیار مشابه است». ما شاهد همین روند هستیم.»
داشتن داده هایی در مورد ویسکوزیته گدازه های خاص همچنین به دانشمندان می گوید که یک جریان گدازه واقعاً چقدر می تواند حرکت کند و بنابراین ممکن است از کجا آمده باشد. ویلسون گفت، یک مشکل جالب برای دانشمندان سیارهشناسی که در حال مطالعه مریخ هستند، چگونگی توضیح برخی از جریانهای گدازهای بسیار طولانی است که در آنجا وجود دارد. ویسکوزیته می تواند یک عامل باشد، اما نرخ فوران نیز می تواند عاملی باشد که به نحوه ذخیره ماگمای زیرسطحی بستگی دارد. مطالعه جدید نشان میدهد که در مورد سازند Séítah، ویسکوزیته مسئول بوده است: دادههای ژئوشیمیایی و مدلسازی نشان میدهد که جریان با ویسکوزیته پایین حدود 200 کیلومتر (124 مایل) از دریچه آن حرکت کرده است.
“من این را می بینم [research] ویلسون گفت: به عنوان روشن کردن تصویر بزرگتر از آنچه که تاریخچه کلی فعالیت آتشفشانی است، نه فقط در سطح.
توضیحات احتمالی دیگر برای چگونگی پیدایش سازند Séítah نشان می دهد که گدازه یک نفوذ است: نتیجه بالا آمدن سنگ مذاب از داخل مریخ که به لایه های سنگ موجود متبلور شده است. به گفته براون، اگر این درست بود، نیاز به بالا بردن سنگ و سپس نمایاندن آن وجود دارد، که به این معنی است که مریخ به تکتونیک صفحه فعال نیاز دارد. شواهد علمی کنونی نشان می دهد که تکتونیک صفحه در مریخ فعال نیست.
براون گفت: “اگر این یک تهاجم بود، بسیاری از ایده های ما را در مورد چیزهای مریخ تغییر می داد.”
دانستن تاریخ زمین شناسی مریخ همچنین می تواند نشان دهد که درون سیاره میلیاردها سال پیش چقدر گرم بوده است. براون گفت که گدازههای با ویسکوزیته کم نیاز دارند که درون مریخ کاملاً گرم باشد، که ممکن است این سیاره را برای زندگی مهماننوازتر کرده باشد.
– گریس ون دیلن (@gvd.bsky.social)، نویسنده کارکنان
این مقاله خبری در منبع ENGAGE ما برای مربیانی که به دنبال اخبار علمی برای درس های کلاس خود هستند گنجانده شده است. همه مقالات ENGAGE را مرور کنیدو نحوه ادغام مقاله را در یک فعالیت در بخش نظرات زیر با مربیان همکار خود به اشتراک بگذارید.




