بر اساس مطالعه‌ای که روی موش‌ها انجام شد، اورکسین شیمیایی مغز هنگام انتخاب بین ورزش و وسوسه‌های خوشمزه‌ای که در همه جا وجود دارد، بسیار مهم است.
این یافته تحقیقاتی همچنین ممکن است به افرادی کمک کند که انگیزه ورزش برای خود دشوار است.
آیا باید به باشگاه بروم یا ترجیح می دهم به کافی شاپ بروم و از یک میلک شیک توت فرنگی دوست داشتنی لذت ببرم؟ تا به حال، اتفاقی که دقیقاً در مغز ما هنگام اتخاذ این تصمیم می افتد، برای علم یک معماست، اما محققان ETH زوریخ راه حل آن را یافته اند.
آنها رمزگشایی کردند که کدام ماده شیمیایی مغز و کدام سلول عصبی واسطه این تصمیم است: انتقال دهنده عصبی اورکسین و نورون هایی که آن را تولید می کنند.
این مبانی عصب‌شناسی مرتبط هستند زیرا بسیاری از افراد به اندازه کافی ورزش نمی‌کنند. احتمالاً بسیاری از ما قبلاً یک بار یا حتی چندین بار تصمیم گرفته‌ایم که ورزش را به نفع یکی از بسیاری از وسوسه‌های جایگزین زندگی روزمره کنار بگذاریم.
طبق گزارش سازمان جهانی بهداشت، 80 درصد نوجوانان و 27 درصد بزرگسالان به اندازه کافی ورزش نمی کنند. و چاقی نه تنها در میان بزرگسالان بلکه در میان کودکان و نوجوانان نیز با سرعت نگران کننده ای در حال افزایش است.
اورکسین در تمرکز
دنیس بورداکوف، استاد علوم اعصاب در ETH زوریخ می‌گوید: «با وجود این آمار، بسیاری از مردم موفق می‌شوند در برابر وسوسه‌های همیشه حاضر مقاومت کنند و به اندازه کافی ورزش کنند. ما می خواستیم بدانیم چه چیزی در مغز ما وجود دارد که به ما در تصمیم گیری کمک می کند.
در آزمایشات خود با موش ها، محققان توانستند نشان دهند که اورکسین نقش کلیدی در این فرآیند بازی می کند. این یکی از صدها انتقال دهنده عصبی است که در مغز فعال هستند.
پیام رسان های شیمیایی دیگر مانند سروتونین و دوپامین مدت ها پیش کشف شدند و نقش آنها تا حد زیادی رمزگشایی شده است. وضعیت اورکسین متفاوت است: محققان آن را نسبتاً دیر، حدود 25 سال پیش کشف کردند، و اکنون عملکردهای آن را گام به گام روشن می کنند. بورداکوف یکی از دانشمندانی است که تلاش های خود را وقف مطالعه اورکسین کرده است.
بورداکوف می‌گوید: «در علوم اعصاب، دوپامین یک توضیح رایج برای این است که چرا برخی کارها را انجام می‌دهیم اما از برخی دیگر اجتناب می‌کنیم. این پیام رسان مغزی برای انگیزه کلی ما حیاتی است.
بورداکوف ادامه می دهد: «با این حال، درک فعلی ما از دوپامین به راحتی توضیح نمی دهد که چرا ما ورزش را به جای خوردن انتخاب می کنیم.
مغز ما هم هنگام غذا خوردن و هم هنگام ورزش دوپامین ترشح می کند، که توضیح نمی دهد که چرا یکی را بر دیگری انتخاب می کنیم.
برای اینکه بفهمند چه کاری انجام می دهد، محققان یک آزمایش رفتاری پیچیده را برای موش ها طراحی کردند که می توانست آزادانه از بین هشت گزینه مختلف در آزمایش های ده دقیقه ای انتخاب کند. آنها شامل دوچرخه ای بودند که می توانستند با آن بدوند و یک “میلک شیک بار” که در آن می توانستند از یک میلک شیک استاندارد با طعم توت فرنگی لذت ببرند.
بورداکوف می‌گوید: موش‌ها به همان دلیلی که انسان‌ها میلک شیک را دوست دارند: قند و چربی بالایی دارد و طعم خوبی دارد.
تصمیمات، تصمیمات
در آزمایش خود، دانشمندان گروه‌های مختلف موش را مقایسه کردند: یکی از موش‌های معمولی و دیگری که در آن سیستم اورکسین موش‌ها یا با دارو یا با اصلاح ژنتیکی سلول‌هایشان مسدود شده بود.
موش‌هایی که سیستم اورکسین سالمی داشتند، دو برابر بیشتر از موش‌هایی که سیستم اورکسین‌شان مسدود شده بود، روی چرخ دونده و نصف زمان بیشتری را روی میلک شیک گذراندند.
با این حال، جالب توجه است که رفتار دو گروه در آزمایش‌هایی که در آن دانشمندان به موش‌ها فقط چرخ دویدن یا میلک شیک را پیشنهاد دادند، تفاوتی نداشت.
بورداکوف می گوید: «این بدان معناست که نقش اصلی سیستم اورکسین کنترل میزان حرکت موش ها یا میزان خوردن آنها نیست. “در عوض، زمانی که هر دو گزینه در دسترس هستند، تصمیم گیری بین یکی و دیگری مرکزی به نظر می رسد.”
بدون اورکسین، تصمیم به شدت به نفع میلک شیک بود و موش ها ورزش را به نفع خوردن کنار گذاشتند.
محققان انتظار دارند که اورکسین نیز ممکن است مسئول این تصمیم در انسان باشد. مشخص است که عملکردهای مغز درگیر در اینجا عملاً در هر دو گونه یکسان است.
Daria Peleg-Reibstein، رهبر گروه در ETH زوریخ می‌گوید: «اکنون موضوع بررسی نتایج ما در انسان‌ها خواهد بود. او به همراه دنیس بورداکوف این مطالعه را رهبری کرد.
این ممکن است شامل معاینه بیمارانی باشد که به دلایل ژنتیکی سیستم اورکسین محدودی دارند – این مورد در حدود یک نفر از دو هزار نفر است. این افراد از نارکولپسی (اختلال خواب) رنج می برند. امکان دیگر مشاهده افرادی است که دارویی دریافت می کنند که اورکسین را مسدود می کند. چنین داروهایی برای بیماران مبتلا به بی خوابی مجاز است.
Peleg-Reibstein می‌گوید: «اگر درک کنیم که مغز چگونه بین مصرف غذا و فعالیت بدنی تصمیم‌گیری می‌کند، می‌توانیم استراتژی‌های مؤثرتری برای مقابله با اپیدمی چاقی جهانی و اختلالات متابولیک مرتبط ایجاد کنیم.»
به ویژه، مداخلاتی را می توان برای کمک به غلبه بر موانع ورزش در افراد سالم و افرادی که فعالیت بدنی آنها محدود است، توسعه داد. با این حال، بورداکوف خاطرنشان می کند که این سؤالات مهم برای دانشمندان درگیر در تحقیقات بالینی انسانی است.
او و گروهش خود را وقف تحقیقات اساسی علوم اعصاب کرده اند. در مرحله بعد، او می‌خواهد بفهمد که چگونه نورون‌های اورکسین با بقیه مغز هنگام تصمیم‌گیری بین ورزش و صبحانه تعامل دارند.
مطالعه در ظاهر می شود نورولوژی طبیعت.
منبع: ETH Zurich
The post چگونه مغز بین تنقلات و ورزش انتخاب می کند appeared first on Futurity.
