مشکل در خوابیدن در شب، تعامل کمتر با صاحبان، و نشان دادن علائم سردرگمی یا بی قراری اغلب به عنوان علائم “عادی” پیری در حیوانات خانگی رد می شود. اما این رفتارها ممکن است نشانه های زوال عقل باشد.
درست مانند انسان‌ها، سگ‌ها و گربه‌ها می‌توانند با افزایش سن دچار زوال عقل شوند – و تغییرات رفتاری ناشی از آن می‌تواند به راحتی با علائم سایر بیماری‌ها اشتباه گرفته شود.
در اینجا، جوئل وایت، استادیار بالینی در کالج دامپزشکی و علوم بیومدیکال دانشگاه A&M تگزاس، دستورالعمل‌هایی را به اشتراک می‌گذارد تا به صاحبان کمک کند تغییرات رفتاری حیوانات خانگی خود را بهتر درک کنند و یاد بگیرند که چگونه از حیواناتی که مبتلا به زوال عقل هستند مراقبت کنند:
علائم زوال عقل در سگ ها و گربه ها
زوال عقل در سگ ها و گربه ها، که اغلب به آن اختلال عملکرد شناختی می گویند، زمانی ایجاد می شود که تغییرات در مغز بر نحوه تفکر، یادگیری و به خاطر سپردن حیوانات خانگی تأثیر بگذارد.
در سگ‌ها، علائم اختلال عملکرد شناختی می‌تواند در سن 8 سالگی ظاهر شود و تقریباً 10 درصد از سگ‌های این سن تحت تأثیر قرار می‌گیرند.
وایت می گوید: «شیوع به طور پیوسته با افزایش سن افزایش می یابد و در سگ های بالای 18 سال به حدود 80 درصد می رسد.
در گربه‌ها، علائم معمولاً در حدود 10 سالگی ظاهر می‌شوند، با افزایش مشابهی در شیوع مرتبط با سن – بیش از نیمی از گربه‌های بالای 15 سال علائم سازگار با زوال عقل را نشان می‌دهند.
وایت می‌گوید: با پیشرفت‌های دامپزشکی، بسیاری از سگ‌ها و گربه‌ها بیشتر از قبل عمر می‌کنند که احتمال ابتلا به این بیماری را افزایش می‌دهد.
همچنین، ما (دامپزشکان و صاحبان آن) نسبت به این بیماری بیشتر آگاه می شویم و احتمالاً در تشخیص و تشخیص آن بهتر هستیم.»
علائم اولیه زوال عقل عبارتند از:
- پرسه زدن بی هدف
- حوادث در خانه رخ می دهد
- مشکل در حرکت از طریق درها یا پله ها
- تغییرات در شنوایی یا پاسخگویی
- صداسازی بیش از حد معمول
به گفته وایت، از آنجایی که این تغییرات می توانند با شرایط دیگر همپوشانی داشته باشند، به راحتی می توان آنها را اشتباه گرفت.
او می‌گوید: «مشکل در راه پله‌ها می‌تواند شبیه آرتروز باشد، در حالی که تصادفات در اطراف خانه می‌تواند نشانه‌ای از عفونت مجاری ادرار یا بیماری کلیوی باشد.
در حالی که سگ‌ها و گربه‌ها علائم مشابهی را نشان می‌دهند، گربه‌ها نیز تمایل دارند خود را بیش از حد مرتب کنند تا جایی که لکه‌های طاس ایجاد شود.
وایت می‌گوید: «گربه‌ها در مخفی کردن بیماری از صاحبان و دامپزشکان خود عالی هستند، که می‌تواند تشخیص آنها را دشوارتر کند».
گربه‌های مسن‌تر اغلب به مشکلات سلامتی دیگری نیز مبتلا می‌شوند، به ویژه پرکاری تیروئید، که زمانی رخ می‌دهد که غده تیروئید بیش از حد هورمون تیروئید تولید کند. این می تواند باعث تغییراتی در رفتار و فعالیت شود که می تواند شبیه به علائم زوال عقل باشد و تشخیص دقیق را حتی مهم تر می کند.
چگونه دامپزشکان دمانس را تشخیص می دهند
هنگامی که مشکوک به زوال عقل باشد، دامپزشکان از پرسشنامه هایی بر اساس مشاهدات صاحبان از رفتار حیوانات خانگی خود برای کمک به شناسایی اختلالات شناختی استفاده می کنند – هر چه حیوان خانگی علائم بیشتری نشان دهد، احتمال اینکه بیماری در تغییرات نقش داشته باشد بیشتر است.
وایت می گوید: “تاریخچه کامل با ارزش ترین ابزار در تشخیص زوال عقل در حیوانات خانگی است.”
دامپزشکان همچنین ممکن است آزمایش‌های خون را همراه با معاینات فیزیکی و عصبی انجام دهند تا سایر شرایطی را که ممکن است باعث علائم شبه زوال عقل شوند را رد کنند.
قطعی ترین راه برای ارزیابی تغییرات مغزی مرتبط با زوال عقل حیوان خانگی، اسکن تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI) است. با این حال، MRI نیاز به بیهوشی دارد و می تواند گران باشد.
حمایت از حیوانات خانگی مبتلا به زوال عقل
اگرچه هیچ درمانی برای زوال عقل در سگ ها یا گربه ها وجود ندارد، اما تغییر در روال روزانه و محیط حیوان خانگی می تواند به مدیریت علائم و حفظ کیفیت زندگی کمک کند.
ورزش منظم – از جمله پیاده روی با بند و بازی های بیاوری برای سگ ها یا پازل های غذا و اسباب بازی های تعاملی برای گربه ها – می تواند به فعال نگه داشتن حیوانات خانگی از لحاظ جسمی و ذهنی درگیر کمک کند.
وایت می‌گوید: «این می‌تواند زمانی چالش برانگیز باشد که حیوان خانگی مشکلات سلامتی دیگری مانند آرتریت شدید داشته باشد.
“بسیاری از صاحبان در حال یافتن جایگزین های خلاقانه ای برای فعال نگه داشتن حیوانات خانگی مسن خود هستند. به عنوان مثال، شنا ممکن است گزینه ای برای حیوانات خانگی مسن تر باشد، در حالی که حرکت ملایم در حمام یا زمانی در فضای باز در کالسکه، سبد یا کوله پشتی می تواند برای حیوانات کوچکتر فعالیت ایجاد کند.”
گذراندن زمان با کیفیت منظم با حیوانات خانگی نیز می تواند به حفظ رفاه آنها کمک کند.
علاوه بر این، برای حیوانات خانگی که به شدت تحت تاثیر زوال عقل قرار گرفته اند، حفظ محیط زیست ایمن و قابل پیش بینی ضروری است، زیرا تغییرات ناگهانی می تواند استرس زا باشد. صاحبان می توانند مناطقی را که حیوان خانگی آنها ممکن است آسیب ببیند را ببندند، گوشه های مبلمان را تیز کنند و از تغییرات عمده مانند مرتب کردن مجدد مبلمان یا نقل مکان به خانه جدید اجتناب کنند.
رژیم غذایی نیز می تواند در مدیریت زوال عقل نقش داشته باشد.
غذاهای غنی از تری گلیسیرید با زنجیره متوسط (MCTs) و آنتی اکسیدان هایی مانند ویتامین E و امگا 3 ممکن است به بهبود علائم بالینی کمک کنند. در حالی که رژیم های غذایی تولید شده حاوی این مواد برای سگ ها در دسترس است، گزینه های مشابهی برای گربه ها ایجاد نشده است.
دامپزشکان همچنین می توانند به صاحبان کمک کنند تا تعیین کنند کدام مکمل ممکن است برای حیوانات خانگی آنها مناسب باشد.
هنگامی که سبک زندگی و رژیم غذایی کافی نیست، دارو می تواند به عنوان یک گزینه در نظر گرفته شود. با این حال، حیوانات خانگی می توانند واکنش های متفاوتی نسبت به دارو نشان دهند، بنابراین همیشه باید تحت راهنمایی یک دامپزشک استفاده شوند.
قوی نگه داشتن رابطه در مواقع سخت
برای بسیاری از صاحبان، سخت ترین بخش مراقبت از حیوان خانگی مبتلا به زوال عقل، صبور ماندن با پیشرفت بیماری است. تماشای مبارزه یک حیوان خانگی محبوب می تواند دلخراش باشد، و طبیعی است که گاهی اوقات احساس ناامیدی کنید.
وایت می گوید: «به راحتی می توان فراموش کرد که حیوان خانگی شما برای ایجاد مشکلاتی، مانند بیدار کردن شما در شب یا تصادف روی فرش، انتخاب نمی کند، به خصوص زمانی که این موارد به طور مکرر اتفاق می افتد.
“در این مواقع، مکث کردن، نفس کشیدن و به یاد آوردن این که حیوان خانگی بیمار است، نه عمدا بدرفتاری می تواند کمک کند.”
زوال عقل می تواند برخی از جنبه های زندگی حیوان خانگی پیر را تغییر دهد، اما صبر، شفقت و زمان با کیفیت می تواند به صاحبان کمک کند تا از سال های زندگی مشترک خود نهایت استفاده را ببرند.
منبع: دانشگاه تگزاس A&M
