مردم برای از دست دادن یک اکوسیستم عزادار هستند. مدیران زمین های عمومی چگونه می توانند بر این اساس برنامه ریزی کنند؟

adminژانویه 20, 2025

53 خواندن این مطلب 6 دقیقه زمان میبرد

مردم برای از دست دادن یک اکوسیستم عزادار هستند. مدیران زمین های عمومی چگونه می توانند بر این اساس برنامه ریزی کنند؟

لوگوی Eos با میکروفون و خطوط منحنی نشان دهنده صدا

این یک روایت صوتی توسط ایوس، منبع مورد اعتماد شما برای اخبار علوم زمین و فضا. آیا این ویژگی را دوست دارید؟ در نظرات یا در eos@agu.org به ما اطلاع دهید.

رونوشت

دیکمن: وقتی کاترینا کوه در سال 2018 با خانواده اش به اورگلیدز رفت، مصمم بود مطمئن شود که بچه هایش می توانند صخره های فلوریدا را ببینند. در بیشتر مدت سفر موج سواری برای من زیاد بود که نمی توانستم بیرون بروم.

توخالی: و آخرین روزی که آنجا بودیم، با اینکه موج سواری هنوز خیلی بالا بود و دخترم بیماری حرکتی گرفت، چراغ سبز برای رفتن گرفتیم. و ما او را مجبور کردیم برای آن چرخش و رول بیرون بیاید.

دیکمن: البته دخترش در نهایت از کنار قایق پرت کرد. به بهترین شکل نتیجه داد. کوه و فرزندانش روی صخره غواصی کردند.

توخالی: اما چرا برای داشتن این تجربه مجبور شدم اینقدر تلاش کنم؟ و مطمئنم بخشی از آن این بود که می خواستم او این تجربه را داشته باشد. اما تا حدی احساس وحشتناکی است که فکر کنیم بشریت در حال از دست دادن این تجربه است.

دیکمن: صخره های مرجانی در سراسر جهان با تهدیداتی مانند درجه حرارت رکورد و اسیدی شدن اقیانوس ها روبرو هستند. این عوامل استرس زا می توانند باعث سفید شدن مرجان ها و مرگ اکوسیستم های اطراف آنها شوند.

توخالی: چیزی شبیه غواصی در صخره است … شما نمی توانید، شما من نمی توانمآن را در سینمای سه بعدی تجربه کنید. شما نمی توانید آن را به کسی توضیح دهید. بعضی چیزها هستند که فقط گم می شوند. آنها واقعاً گم شده اند. آنها را نمی توان تکثیر کرد. و من فکر می کنم چیزی مانند غواصی در صخره یکی از آنهاست.

دیکمن: کوه استاد حقوق محیط زیست در دانشگاه پیس در نیویورک است. مدتی پس از آن سفر به اورگلیدز، او و رابین کوندیس کریگ، استاد حقوق دانشگاه کانزاس، در مورد اینکه چگونه هر دو در حال برنامه ریزی برای تعطیلات آینده در اطراف مکان هایی هستند که بیشتر در معرض خطر تغییرات آب و هوایی هستند صحبت کردند. وقتی به اطراف نگاه کردند، به نظرشان رسید که تنها آنها نیستند که این کار را انجام می دهند.

از سال 2008 تا سال 2015 پارک ملی یخچال مونتانا سالانه حدود 2 میلیون بازدید کننده داشته است. از آن زمان تاکنون هر سال، به جز سال 2020، حدود 3 میلیون نفر بوده است. مردم کشورهایی از ایسلند گرفته تا مکزیک، مراسم تشییع جنازه یخچال‌ها را سازماندهی کرده و در سوگ از دست دادن یخچال‌ها شرکت کرده‌اند. دانشمندان حتی پدیده خاص Reef Grief یا اینکه چگونه مردم از نظر روانی تحت تأثیر تخریب دیواره بزرگ مرجانی قرار می گیرند را مورد مطالعه قرار داده اند.

کوه و کوندیس کریگ در کنار مفهوم قدیمی “گردشگری آخرین فرصت” دیدگاه قانونی را در مورد موضوعات نگرانی آب و هوا و پریشانی اکولوژیکی تغییر دادند و اصطلاح جدیدی را ابداع کردند: اکو توریسم. در اینجا کوندیس کریگ است:

رابین کوندیس کریگ: بنابراین، ما اکو توریسم را برای توصیف رفتن به مکانی برای سوگواری از این واقعیت که اکوسیستم در حال از دست دادن است، ابداع کردیم. سازگاری با تغییرات اقلیمی معمولاً به عنوان یک پدیده فیزیکی تلقی می‌شود، و چیزی که ما متوجه شدیم – به‌ویژه وقتی شروع به خواندن در مورد تدفین‌های یخچالی کردیم – این است که یک مؤلفه روان‌شناختی در آن وجود دارد. و هیچ کس واقعاً برای این روانشناسی، غم واقعی، هجوم گردشگران در برخی مکان ها، رها شدن مکان های دیگر توسط گردشگران برنامه ریزی نکرد.

دیکمن: کوه و کوندیس کریگ در مقاله‌ای که تجزیه و تحلیل خود را تشریح می‌کند، پیشنهاداتی را برای عواملی که مدیران زمین‌های عمومی هنگام برنامه‌ریزی برای آینده‌ای با طبیعت نکروتوریسم بیشتر در نظر بگیرند، ارائه کردند.

آنها پیشنهاد کردند که هنگام برنامه ریزی برای سازگاری پارک، روانشناسی بازدیدکنندگان در نظر گرفته شود، درباره نحوه استفاده و دسترسی به پارک ها تجدید نظر شود، و تصمیمات فرهنگی مناسب در مورد برابری دسترسی برای نسل های فعلی و آینده اتخاذ شود.

اما کوه و کوندیس کریگ تأکید کردند که مقاله آنها یک روش عملی را برای همه زمین‌ها یا پارک‌های عمومی، که ممکن است نیازهای متفاوتی داشته باشند، پیشنهاد نمی‌کند.

به عنوان مثال، پارک ملی گلاسیر در حال حاضر مملو از بازدیدکنندگان است، اما حضور آنها لزوما منجر به ذوب سریعتر یخچال ها نمی شود. از سوی دیگر، گردشگران ناتوانی که از دیواره مرجانی بزرگ بازدید می‌کنند، می‌توانند بر صخره‌هایی که از قبل برای سازگاری با تغییرات آب و هوایی تلاش می‌کنند، استرس وارد کنند.

نکته دیگری که مدیران پارک باید در نظر بگیرند؟ “مشکل آخرین بازدید کننده” اگر همه نمی توانند از این مکان ها بازدید کنند، چه کسی و چگونه؟

کوندیس کریگ: بنابراین در مورد دسترسی خلاق باشید. آیا شما دانشمندان ممتازی هستید که باید بدانند چه اتفاقی در حال رخ دادن است و آنچه در مورد دیواره مرجانی بزرگ می آموزند ممکن است به جزایر شمال غربی هاوایی کمک کند، جایی که صخره های مرجانی احتمالاً یک دهه یا بیشتر دوام می آورند؟ آیا به بومیان استرالیایی که فرهنگ کاملی در اطراف این صخره داشتند که عمدتاً از آن طرد شده بودند، امتیاز می دهید؟ آیا به فرزندان امتیاز می دهید؟ آیا به خانواده ها امتیاز می دهید؟ منظورم این است که اینها همه راه حل هایی است که برخی از پارک های طبیعی باید به آن فکر کنند. و ما نمی توانیم پاسخی برای آن تجویز کنیم زیرا وضعیت فرهنگی، تاریخ و اولویت های قانونی بسیار متفاوت خواهد بود.

دیکمن: جیم نیولند، سرپرست برنامه ریزی استراتژیک و خدمات تفریحی وزارت پارک های ایالتی کالیفرنیا، گفت که فرسایش در زمین های عمومی قطعاً چیزی است که کارکنان پارک در نظر دارند. به عنوان مثال، بسیاری از سواحل در کالیفرنیای جنوبی که سالانه میلیون‌ها بازدیدکننده را دریافت می‌کنند، در چند دهه گذشته 70 تا 80 درصد از عرض خود را از دست داده‌اند. در حالی که او هنوز نمی‌بیند، مثلاً، گروه‌های سازمان‌یافته اکو توریسمی که برای دیدن سواحل کالیفرنیا می‌آیند، او گفت که این مطالعه را جالب و مرتبط می‌داند.

نیولند: اما من فکر می‌کنم این چیزی است که ما می‌خواهیم آن را زیر نظر داشته باشیم تا ببینیم آیا شروع به استفاده سنگین می‌کنیم یا خیر. منظورم این است که من می دانم که خدمات پارک ملی کمی بیشتر با آن برخورد کرده است، در جاهایی مانند یوسمیتی، جایی که آنها سعی می کنند بفهمند، خوب، تعداد افراد بسیار زیاد است، درست است؟ اینکه شما در واقع منبع را از بین می برید؟ مردم آن را تا حد مرگ دوست دارند، همانطور که ما دوست داریم گاهی اوقات در پارک ها بگوییم.

دیکمن: همانطور که نیولند می گوید، چهارپایه سه پایه ماموریت پارک های دولتی حفظ منابع طبیعی و فرهنگی و ایجاد تفریح است. گاهی اوقات این ماموریت ها با یکدیگر در تضاد هستند. اینجا دوباره کوه است:

توخالی: اگر تحت دستور مدیریت یک منبع برای نسل‌های آینده کار می‌کنید، و این منبعی است که به نحوی تغییر می‌کند که به این معنی است که مانند گذشته نخواهد بود، چگونه تصمیم‌های شما را در مورد تعداد افرادی که اجازه ورود به آن می‌دهیم تغییر می‌دهد. امروز؟ آیا این می تواند مرگ این مکان را تسریع کند؟ آیا پاسخ یک سند عکس است یا یک سند ویدیویی، یا واقعاً پاسخ محدود کردن بازدیدها به منظور افزایش ماندگاری آن تا حد امکان است؟ من فکر می کنم این نوع راه حل ها در این زمینه متفاوت و منحصر به فرد هستند.

دیکمن: کوندیس کریگ افزود که نگرانی دیگر جابجایی سندرم پایه یا تغییر تدریجی در نحوه درک مردم از شرایط محیطی به عنوان “عادی” است.

کوندیس کریگ: این نسل از دست دادن را تجربه خواهد کرد، اما نسل بعدی، می دانید، ممکن است هرگز آن را در وضعیت فعلی اش نشناسند. بنابراین این بخشی از دلیلی است که هر دوی ما احساس می‌کردیم که مستندسازی مهم است، زیرا من می‌خواهم این فقدان به خاطر سپرده شود. من می خواهم مردم بفهمند که ما با تغییرات آب و هوایی روبرو هستیم. این واقعی است و ما می توانیم آن را کاهش دهیم یا در نقطه ای در آینده آن را متوقف کنیم. این معامله واقعی است.

دیکمن: کوه و کوندیس کریگ توصیه های خود را در بررسی حقوق دانشگاه ایالتی فلوریدا. با تشکر از کاترینا کوه، رابین کوندیس کریگ و جیم نیولند که با من صحبت کردند.

موسیقی ای که می شنوید رکوئیمی برای Okjökull از ایسلند یا Ok Glacier در ایسلندی ساخته شده توسط راجر زارع است. Okjökull در سال 2014 مرده اعلام شد، زمانی که آنقدر کوچک و نازک شد که دیگر قادر به حرکت نبود. عزاداران برای تشییع جنازه او در سال 2019 در محل تجمع کردند. برای شنیدن کامل آهنگ به rogerzare.com مراجعه کنید.

من امیلی دیکمن هستم از Eos.org، منبع شما برای اخبار علوم زمین و فضا.

– امیلی دیکمن (@emfurd)، دستیار ویرایشگر