چگونه یک داروی شیمی درمانی رایج باعث آسیب قلبی می شود

محققان شناسایی کرده‌اند که کدام سلول‌های ایمنی باعث التهاب قلب در بیماران سرطانی می‌شوند که دوکسوروبیسین، یک داروی شیمی‌درمانی 50 ساله مصرف می‌کنند.

هنوز چیزهای زیادی برای یادگیری وجود دارد که چگونه دوکسوروبیسین باعث دردسرسازترین عوارض جانبی آن می شود. اگرچه این درمان مسئول نجات جان بسیاری از افراد است، اما گاهی اوقات باعث آسیب قلبی می شود که قلب را سخت می کند و زیر مجموعه ای از بیماران را در معرض خطر آینده قرار می دهد. نارسایی قلبی.

برای درک بهتر و کنترل بالقوه چنین عوارضی، محققان دانشکده پزشکی دانشگاه تافتس و علوم زیست پزشکی دانشگاه تافتز سلول های ایمنی را جدا کردند که با دریافت دوکسوروبیسین بیش از حد فعال می شوند.

یافته های تیم در مجله ظاهر می شود تحقیقات قلب و عروق طبیعت.

دوکسوروبیسین به دلیل توانایی آن در کند کردن یا توقف تقسیم سلولی و در نتیجه رشد تومور، به عنوان اولین خط دفاعی در برابر انواع مختلف سرطان، انتخاب برتر برای انکولوژیست ها است. نشان داده شده است که این دارو می تواند یک پاسخ پیش التهابی در قلب ایجاد کند، اما هیچ مداخله ای وجود ندارد که به طور گسترده در پیشگیری از این اتفاق موثر باشد، و مشخص نیست که چگونه و چرا این اتفاق می افتد، بنابراین دانشمندان در تلاش برای پر کردن این موارد هستند. شکاف ها

مطالعه جدید نشان داد که پس از شروع دوکسوروبیسین، سلول‌های سیتوتوکسیک T سیتوتوکسیک CD8+ – نوعی سلول ایمنی – و جاذبه‌های مولکولی آن‌ها در خون موش‌های سالم افزایش یافته است. این مشاهدات بیشتر در ده ها بیمار لنفوم سگ و انسان تایید شد. کار بیشتر در مدل موش نشان داد که این سلول‌های T نه تنها به قلب می‌روند و مستقیماً با بافت قلب تعامل می‌کنند، بلکه حذف آن‌ها التهاب و فیبروز قلبی را کاهش می‌دهد – زخم عضله قلب به دلیل آسیب.

Abe Bayer، نویسنده اول، MD/Ph تافتس، گفت: مطالعه ما اولین مطالعه‌ای است که نشان می‌دهد یک نوع سلول خاص می‌تواند باعث التهاب مزمن در قلب پس از درمان با دوکسوروبیسین شود و اولین بار است که سلول‌های T در این بیماری نقش دارند. برنامه D. در ایمونولوژی.

“این نشان می دهد که مسدود کردن ورود سلول های T به قلب می تواند یک استراتژی دارویی برای جلوگیری از آسیب قلبی ناشی از دارو باشد.”

بایر و همکارانش متوجه شدند که چیزی در دوکسوروبیسین باعث اختلال در عملکرد سلول‌های CD8+ T می‌شود و باعث می‌شود که چیزی در قلب را به‌عنوان خارجی تشخیص دهند و در نتیجه بیش از حد فعال شوند. دلیل اینکه داروی شیمی درمانی سلول های T را از خون برای حمله به بافت قلب می کشد، هنوز تعریف نشده است، اما تمرکز کار آینده خواهد بود.

تیم تحقیقاتی دریافتند که سلول‌های CD8+ T زمانی که داخل قلب قرار می‌گیرند می‌توانند باعث تغییراتی در اندام شوند و بافت قلب را زخمی، به شدت فیبروتیک و کمتر قادر به عملکرد کنند. تحقیقات آنها نشان می‌دهد که در موش‌ها، سلول‌های T مولکول‌هایی را آزاد می‌کنند که برای ایجاد مرگ سلولی طراحی شده‌اند، که معمولاً برای مبارزه با ویروس‌ها و سایر مهاجمان طراحی شده‌اند، اما این مولکول‌ها باعث فیبروز و سفت شدن قلب می‌شوند و از انقباض صحیح آن جلوگیری می‌کنند.

پیلار آلکید، نویسنده ارشد، استاد دانشکده پزشکی، گفت: «هدف این کار جلوگیری از مرگ افراد، چه در اثر بیماری قلبی یا سرطان است، و این بدان معناست که مطمئن شویم مردم می‌توانند این داروهای شیمی‌درمانی قدرتمند را با خیال راحت مصرف کنند.»

اگرچه ما نمی دانیم که راه حل ها چگونه به نظر می رسند، این مطالعه درهای زیادی را به روی استراتژی های پیشگیری بالقوه می گشاید. محافظت از قلب در حالی که اجازه می دهد این دارو بر روی سلول های سرطانی موثر باشد.

علاوه بر بررسی چگونگی جلوگیری از ورود سلول‌های CD8+ T به قلب بدون تأثیرگذاری بر توانایی دوکسوروبیسین در مبارزه با سرطان، تحقیقات آینده توسط این تیم بررسی خواهد کرد که آیا مولکول‌هایی که سلول‌های T را به قلب جذب می‌کنند، به نام کموکاین‌ها، ممکن است به عنوان نشانگرهای زیستی برای نظارت یا پیش‌بینی عمل کنند. آسیب قلبی، امکان برنامه های درمانی شخصی تر و ایمن تر را برای بیماران فراهم می کند.

محققان به دلیل در دسترس بودن نمونه‌های بیماران سرطانی سگ و انسان در محوطه دانشگاه و همچنین در شبکه گسترده‌تر بیمارستان‌ها در بوستون، به‌ویژه مرکز پزشکی Beth Israel Deaconess، توانستند چنین مطالعه متقاطع کاملی را انجام دهند. سگ‌ها مانند انسان‌ها عوارض جانبی دوکسوروبیسین را تجربه می‌کنند و محققان از نزدیک با شریل لندن، معاون پژوهشی و تحصیلات تکمیلی و استاد سرطان‌شناسی مقایسه‌ای در دانشکده دامپزشکی کامینگز دانشگاه تافتس، همکاری نزدیکی داشتند تا آنچه را که می‌آموزند به کار ببرند. برای درمان اصحاب حیوان خود

بایر می‌گوید: «من واقعاً در مورد این مقاله هیجان‌زده هستم، زیرا چیزی کاملاً جدید در زمینه بسیار قدیمی است. انجام این کار سخت است، اما امیدوارم افراد بیشتری را تشویق کند که به انبوهی از ادبیات نگاه نکنند و از اضافه کردن چیزی به آن بترسند. علم خیلی پیچیده است که بگوییم همه چیز را فهمیده ایم.

منبع: دانشگاه تافتس