تصور کنید که برای یک دوست عزیز که درگذشت ، موسیقی مراسم تشییع جنازه را برنامه ریزی کنید. شما نمی توانید آهنگ مورد علاقه آنها را به خاطر بسپارید ، بنابراین سعی می کنید به حساب Spotify آنها وارد شوید. سپس می فهمید که ورودی برای حساب های دیجیتالی غیرقابل دسترسی است و با گذشت تاریخ شخصی آنها در لیست های پخش Spotify ، تجزیه و تحلیل سالانه “بسته بندی شده” و ترانه های دوستانه ، درمان شده است که نشان دهنده سلیقه ، خاطرات و هویت آنها است.
ما تمایل داریم در مورد میراث فیزیکی فکر کنیم: پول ، اموال ، وسایل شخصی. اما حجم عظیمی از چیزهای دیجیتالی که در زندگی جمع می کنیم و پشت سر می گذاریم ، اکنون به همان اندازه مهم است – و این “میراث دیجیتال” احتمالاً معنی دار تر است.
میراث دیجیتال به طور فزاینده ای پیچیده و توسعه یافته است. این موارد شامل عناصر شناخته شده ای مانند رسانه های اجتماعی و حساب های بانکی ، به همراه عکس ها ، فیلم ها و پیام های ذخیره شده ما است. اما آنها همچنین ارزهای مجازی ، داده های ردیابی رفتار و حتی آواتارهای تولید شده توسط هوش مصنوعی را پوشش می دهند.
این داده های دیجیتالی نه تنها برای هویت های آنلاین ما در زندگی اساسی نیست بلکه برای میراث ما در مرگ نیز وجود دارد. بنابراین ، چگونه می توانیم به درستی برنامه ریزی کنیم که چه اتفاقی برای آن می افتد؟
پنجره ای در زندگی ما
میراث دیجیتال معمولاً به دو دسته طبقه بندی می شود: دارایی های دیجیتال و حضور دیجیتال.
دارایی های دیجیتال شامل مواردی با ارزش اقتصادی است. به عنوان مثال ، نام دامنه ، حسابهای مالی ، رسانه های اجتماعی معلق ، شرکت های آنلاین ، ارزهای مجازی ، کالاهای دیجیتال و IP دیجیتال شخصی. دسترسی به آنها به سیستم عامل های پنهان در پشت رمزهای عبور یا محدود به قوانین محرمانه توزیع می شود.
حضور دیجیتال شامل محتوا بدون ارزش پولی است. با این حال ، این می تواند از معنای شخصی بسیار خوبی برخوردار باشد. به عنوان مثال ، عکس ها و فیلم های ما ، حساب های رسانه های اجتماعی ، مضامین ایمیل یا چت و سایر مطالب بایگانی شده در یک ابر یا خدمات روی سیستم عامل.
همچنین داده هایی وجود دارد که ممکن است شبیه به محتوا نباشند. حتی به نظر نمی رسد که متعلق به ما باشد. این شامل داده های تجزیه و تحلیل مانند داده های ردیابی سلامت و برنامه های سلامتی است. همچنین شامل داده های رفتاری مانند مکان ، جستجو یا بررسی داستان جمع آوری شده از سیستم عامل هایی مانند Google ، Netflix و Spotify است.
این داده ها مدلهایی را در ترجیحات ، احساسات و زندگی روزمره ما نشان می دهد که می تواند از معنای صمیمی باشد. به عنوان مثال ، دانستن موسیقی که یک دوست عزیز به روزی که درگذشت گوش می داد.
بقایای دیجیتالی هم اکنون شامل پیام های برنامه ریزی شده پس از مرگ و یا آواتارهای تولید شده توسط هوش مصنوعی است.
همه اینها سؤالات عملی و اخلاقی در مورد هویت ، محرمانه بودن و قدرت شرکت ها را از طریق حیوانات بعدی دیجیتال ما ایجاد می کند. چه کسی حق دسترسی ، حذف یا تغییر این داده ها را دارد؟
برنامه ریزی باقی مانده های دیجیتال شما
درست همانطور که ما در حال آماده سازی اراده برای دارایی های فیزیکی هستیم ، باید بقایای دیجیتالی خود را برنامه ریزی کنیم. بدون دستورالعمل واضح ، داده های مهم دیجیتالی را می توان از بین برد و برای عزیزان ما غیرقابل دسترسی بود.
در سال 2017 ، من به تهیه توصیه های کلیدی برای برنامه ریزی میراث دیجیتال شما کمک کردم. اینها شامل:
- موجودی حساب و دارایی ایجاد کنید ، نام کاربری را ثبت کنید و اطلاعات ورود به سیستم را ثبت کنید و در صورت امکان محتوای شخصی را برای ذخیره سازی محلی بارگیری کنید
- ترجیحات را به صورت کتبی نشان دهید ، با توجه به خواسته های آنچه باید محتوا ذخیره شود ، حذف یا به اشتراک گذاشته شود – و با آنها
- استفاده از مدیران رمز عبور برای ذخیره سازی ایمن و به اشتراک گذاری دسترسی به اطلاعات و تنظیمات ارث
- تعیین پیمانکار دیجیتالی که دارای قدرت های قانونی برای تحقق خواسته ها و ترجیحات ارثی دیجیتالی شما است ، در حالت ایده آل با مشاوره حقوقی
- با استفاده از ویژگی های ارثی سیستم عامل های موجود مانند تماس با میراث فیس بوک ، مدیر غیرفعال حساب های Google یا میراث دیجیتال اپل.
چه می شود اگر عزیز شما طرحی را ترک نکند؟
این مراحل ممکن است بدون شک به نظر برسد. اما اراده های دیجیتال نادر است. بدون آنها ، مدیریت میراث دیجیتالی شخصی می تواند با موانع قانونی و فنی پر شود.
خدمات پلتفرم و شرایط محرمانه بودن اغلب از دسترسی به کسی غیر از دارنده حساب جلوگیری می کند. آنها همچنین ممکن است قبل از دسترسی محدود به بارگیری یا بستن یک حساب ، به اسناد رسمی به عنوان گواهی فوت نیاز داشته باشند.
در چنین مواردی ، دسترسی فقط از طریق راه حل های ناقص ، مانند جستجوی آنلاین برای اثری از زندگی دیجیتالی شخصی ، تلاش برای استفاده از ابزارهایی برای بازیابی حساب یا تکان دادن اسناد شخصی برای اطلاعات ورود به سیستم امکان پذیر خواهد بود. https://www.youtube.com/wmqh27mnlz8؟wmode=transparent&start=0
نیاز به استانداردهای بهتر
سیاست های پلت فرم فعلی محدودیت های روشنی در پردازش میراث دیجیتال دارد. به عنوان مثال ، سیاست ها متناقض هستند. معمولاً آنها نیز به حافظه یا حذف حساب محدود می شوند.
بدون یک چارچوب یکپارچه ، ارائه دهندگان خدمات اغلب هنگام دسترسی به خانواده ، حریم خصوصی داده ها را اولویت دارند. ابزارهای فعلی به محتوای قابل مشاهده مانند پروفایل یا انتشارات اولویت دارند. با این حال ، آنها داده های رفتاری کمتر قابل مشاهده ، اما به همان اندازه با ارزش (و اغلب متفکرتر) مانند عادت های گوش دادن را حذف نمی کنند.
هنگامی که داده ها از پلت فرم اصلی آن خارج می شوند ، می تواند مشکلات ایجاد شود. به عنوان مثال ، عکس های فیس بوک ممکن است معنای اجتماعی و آرامش خود را بدون مباحث مرتبط ، واکنش یا تعامل از دست بدهند.
در همین حال ، برنامه های نوظهور داده های پس از مرگ ، به ویژه AV های ایجاد شده توسط هوش مصنوعی ، مشکلات اضطراری را با شخصیت دیجیتال ، دارایی و آسیب های احتمالی ایجاد می کنند. این “بقایای دیجیتال” می تواند به طور نامحدود در سرورهای تجاری بدون پروتکل های نفرین استاندارد یا حقوق مصرف کننده ذخیره شود.
نتیجه ، تنش فزاینده ای بین مالکیت شخصی و کنترل شرکت ها است. این امر میراث دیجیتال را نه تنها مورد نگرانی فردی بلکه در مورد حاکمیت دیجیتال قرار می دهد.
استانداردهای استرالیا و کمیسیون اصلاحات نیو ساوت ولز این موضوع را تصدیق کرده اند. هر دو سازمان به دنبال مشاوره در مورد توسعه چارچوب هایی هستند که با عدم رعایت استانداردهای پلتفرم و دسترسی کاربران سر و کار دارند.
مدیریت میراث دیجیتال ما بیشتر از پیش بینی عملی است. این امر تأثیر اساسی زیرساخت ها و ارزش هایی را که حیوانات بعدی آنلاین ما را تشکیل می دهند ، مجبور می کند.
Bjorn Nansen ، استادیار ، دانشکده رایانه و سیستم های اطلاعاتی ، دانشگاه ملبورن
این مقاله توسط مجوز Creative Commons دوباره منتشر شد. مقاله اصلی را بخوانید.
