چگونه بیس ها به قطب شمال راه یافتند

همانطور که گرم شدن آب و هوا چشم‌انداز قطب شمال را تغییر می‌دهد، بیش‌سوارها به سمت شمال حرکت می‌کنند، سدهایی می‌سازند، دریاچه‌های جدید ایجاد می‌کنند و حتی آب شدن یخ‌های دائمی را تسریع می‌کنند. جوندگان به قدری به سمت شمال حرکت کرده اند که گزارش هایی از شنای بیش از حد در اقیانوس منجمد شمالی وجود دارد.

این تغییرات برای جوامع انسانی، بسیاری از بومیان، که در قطب شمال زندگی می‌کنند، چالش‌هایی ایجاد می‌کند: سدهای بیور نحوه جریان آب را تغییر می‌دهند، در برخی موارد محیطی را برای رشد بیماری‌های منتقله از آب ایجاد می‌کنند یا مسیرهای حمل و نقل عادی را مسدود می‌کنند.

سوابق مشاهده پراکنده به این معنی است که دانشمندان و مدیران زمین اطلاعات زیادی در مورد محدوده گذشته بیورها ندارند، بنابراین نمی توان دقیقاً گفت که این موجودات با چه سرعتی در حال حرکت هستند یا اینکه کدام تغییرات در چشم انداز قطب شمال به فعالیت بیش از حد مرتبط است.

یک مطالعه جدید منتشر شده در اکوسفر از اطلاعات ذخیره شده در رکوردهای حلقه درخت برای بازسازی برخی از گسترش دامنه گذشته گونه ها استفاده کرد، که نشان می دهد بیش از حد یکی از شمالی ترین بخش های کانادا حداقل از سال 2008 اشغال شده است. این مطالعه راه را برای تحقیقات آینده برای بازسازی حرکات بیش از حد در نقاط دیگر قطب شمال هموار می کند و به مدیران زمین اطلاعات مهمی را برای تصمیمات استفاده از زمین و حفاظت ارائه می دهد.

جورجیا هول، زمین شناس زیستی در دانشگاه دورهام انگلستان و نویسنده اصلی این مطالعه جدید می گوید: «داشتن این نوع داده های پایه واقعاً مهم است. این مطالعه زمانی تکمیل شد که هول در دانشگاه آنگلیا راسکین بود.

درختچه ها، ساقه ها و علم

این تحقیق به عنوان بخشی از یک پروژه مشارکتی بسیار بزرگ‌تر به رهبری Imaryuk Monitors، سازمانی از گشت‌های محلی که شرایط محیطی را در امتداد بزرگراه Tuktoyaktuk در منطقه سکونتگاه Inuvialuit در قطب شمال کانادا، منطقه‌ای دورافتاده در سرزمین‌های شمال غربی و یوکان بررسی می‌کنند، تکمیل شد.

در سال 2020، ناظران متوجه شدند که فعالیت های سنگین بیش از حد شروع به تأثیرگذاری بر نهرها و دریاچه های مجاور کرده است. کورت روبن، ناظر ایماریوک و مدیر برنامه نظارت مبتنی بر جامعه در دبیرخانه مشترک منطقه سکونتگاه اینوویالویت، به دنبال همکاری تحقیقاتی بود که «درباره چگونگی کاهش فعالیت بیش‌تر پاسخ‌هایی ارائه دهد» و شروع به کار با هول و همکارانش برای جمع‌آوری این پاسخ‌ها کرد.

هول و تیم تحقیقاتی برای بازسازی گسترش بیش‌سوارها در منطقه استقرار اینوویالویت، 94 ساقه بید و توسکا را جمع‌آوری کردند که آثار گزش بیش‌سوار را نشان می‌داد. ساقه ها در نزدیکی سدها و لژها در سه مکان کانونی، همراه با 99 ساقه سالم برای مقایسه جمع آوری شدند.

محققان سن علائم گزش را با تطبیق الگوهای رشد حلقه‌ای ساقه‌های گاز گرفته و نیش‌خورده تعیین کردند و سپس یافته‌های خود را با تصاویر ماهواره‌ای Landsat مقایسه کردند که نشان می‌دهد چگونه آب‌های سطحی از سال 1984 تا 2022 تغییر کرده است.

نتایج نشان داد که استعمار مستمر بیش‌سوار در این منطقه حداقل در سال 2008 آغاز شد. شمالی‌ترین مکان شواهدی از اشغال بیش‌سوار را بین سال‌های 2008 و 2022 نشان داد، سایت مرکزی شواهدی از اشغال بیش‌سوار را بین سال‌های 2015 و 2022 نشان داد، و جنوبی‌ترین مکان شواهدی از اشغال بیش‌سوار را بین سال‌های 2015 و 2022 نشان داد، و جنوبی‌ترین مکان شواهدی از سکونت بیش از 2015 تا 2022 را نشان داد.

یافته‌ها اولین گاه‌شماری از گسترش بیش‌سوار در منطقه استقرار Inuvialuit را ارائه می‌کنند.

“خیلی خوب است که تحقیق وجود دارد [a relatively] تام گلس، بوم‌شناس دانشگاه آلاسکا فیربنکس که توزیع بیش‌سوار را مطالعه می‌کند، اما در مطالعه جدید شرکت نداشت، گفت: منطقه جدیدی برای درک ما از بیش‌سوارها در قطب شمال. در منطقه مورد مطالعه گلس در شمال غربی آلاسکا، محققان شروع به پرداختن به برخی از این سؤالات درباره زمان ظهور بیش‌سوارها کرده‌اند، اما بسیاری از این سؤالات هنوز باید در جای دیگری پاسخ داده شوند.

اگرچه بیش‌سوارها ممکن است هر یک از سایت‌های مورد مطالعه را قبل از سال 2008 اشغال کرده باشند، نتایج هول با مشاهدات افزایش جمعیت بیش‌سوار در اواسط دهه 2010 همزمان است. این مشاهدات توسط ساکنان منطقه سکونتگاه Inuvialuit انجام شده است و با تخمین های دیگر تیم های تحقیقاتی از گسترش بیش از حد در قطب شمال مطابقت دارد.

مدیریت و کاهش

داشتن داده های تاریخی در مورد حرکات بیش از حد به دانشمندان کمک می کند تا پیش بینی کنند که این حیوانات با چه سرعتی ممکن است در آینده به سمت شمال حرکت کنند و تغییراتی را به چشم انداز نسبت دهند. چنین شواهدی برای مدیریت زمین در منطقه سکونتگاه Inuvialuit نیز مفید است. هول گفت که جوامع محلی و مدیران زمین به شواهد مستندی از تغییرات چشم انداز و حضور جمعیت بیش از حد برای اطلاع رسانی در مورد تصمیمات مدیریت و سازگاری نیاز دارند.

روبن گفت که Beavers مهندسان کوچکی هستند – آنها شگفت‌انگیز هستند، اما در عین حال آسیب زیادی وارد می‌کنند. “اس [Hole’s] تحقیقات و انتشارات، ما اکنون چیزی برای ارجاع برای اقدامات کاهشی داریم.”

روش‌های جدید تیم تحقیقاتی همچنین ممکن است فرصت‌های بیشتری برای جمع‌آوری داده‌ها ایجاد کند. در مناطق بسیار دورافتاده، مانند منطقه سکونتگاه Inuvialuit، استقرار تجهیزات علمی مانند تله‌های دوربین یا بررسی‌های هوایی گران‌قیمت کامل از فعالیت بیش‌سوار به‌ویژه دشوار است و این امر نیازمند روش‌های جدید و کم‌هزینه‌ای است که تیم تحقیقاتی استفاده می‌کند. هول گفت: «ما نشان داده‌ایم که این روش‌ها می‌توانند روش مفیدی برای درک حضور گذشته بیورها در برخی از این مناطق دورافتاده، صعب العبور و دشوار باشد.

او افزود: «اگر بتوانید این درختچه‌های بررسی‌شده را جمع‌آوری کنید و این تاریخ‌گذاری متقابل را انجام دهید، می‌توانید به طور بالقوه آن را در مقیاس نسبتاً بزرگ، در بسیاری از حوزه‌های آبخیز و مناطق مختلف تندرا تکرار کنید.

صدایی موافقت کرد. او گفت که مشاهده داده‌های حلقه ساقه با تصاویر ماهواره‌ای، به محققان ردیابی گسترش بیش‌سوار تنها با استفاده از تصاویر ماهواره‌ای شواهد بیشتری می‌دهد که نشان می‌دهد آنها آنچه را که فکر می‌کنند اندازه‌گیری می‌کنند، اندازه‌گیری می‌کنند. او گفت: “این به ما نشان می دهد که استفاده از تصاویر Landsat برای مشاهده رطوبت مرتبط با حوضچه های بیش از حد… تغییرات ناشی از بیش از حد را به تصویر می کشد.” “این پتانسیل را برای اجرا فراهم می کند [the method] در جاهای دیگر و به طور بالقوه درک ما را از میزان آن گسترش دهیم [beavers are changing the landscape]”

مانیتورهای روبن و ایماریوک می‌خواهند اطلاعات بیشتری در مورد چگونگی تأثیر بیس‌ها بر منظره‌شان، از جمله راه‌های آبی و بیماری‌های منتقله از آب، جمع‌آوری کنند. به عنوان مثال، روبن دوست دارد اطلاعات بیشتری در مورد رابطه بین بیورها و ژیاردیا ببیند. او گفت: «ما روابط زیادی با محققان علمی داریم که فکر می کنیم کاهش آن تقریباً قابل دستیابی است.

– گریس ون دیلن (@gvd.bsky.social)، نویسنده کارکنان

30 ژوئن 2026: این داستان برای نشان دادن وابستگی صحیح محقق به روز شده است.

نقل قول: ون دیلن، جی. (2026)، چگونه بیش از حد به قطب شمال راه یافتند، Eos، 107، https://doi.org/10.1029/2026EO260209. ارسال شده در 30 ژوئن 2026

متن © 2026. AGU. CC BY-NC-ND 3.0
مگر اینکه غیر از این ذکر شده باشد، تصاویر مشمول حق چاپ هستند. هرگونه استفاده مجدد بدون اجازه صریح از صاحب حق چاپ ممنوع است.

متصل شد