شش هزار سال سوختن کنترل شده در دود؟

برای حداقل 11000 سال و احتمالاً خیلی بیشتر، بومیان استرالیا عمدا جنگل های زیرزمینی را سوزانده اند و خطر آتش سوزی های فاجعه بار را کاهش داده اند. تحقیقات جدید ادعا می کند که ورود اروپایی ها در اواخر قرن هجدهم به این رویه چند صد ساله پایان داد و در نتیجه جنگل ها اکنون برای “آتش سوزی های بزرگ” آماده شده اند.

این مطالعه به سرپرستی میشلا ماریان از دانشگاه ناتینگهام و در منتشر شده در علمبه دنبال درک این موضوع بود که چرا آتش‌سوزی‌های تابستان سیاه 2019-2020، که بیش از 24 میلیون هکتار از جنگل‌های استرالیا را سوزاند، اینقدر ویرانگر بود.

ماریانى گفت: شواهدى وجود دارد که نشان مى دهد این آتش سوزى با شدت بالا در زمان اشغال بومى استرالیا وجود نداشته است، بلکه مدتى پس از آن رخ داده است.

ارزش های اصلی

این تیم نمونه‌های هسته‌ای از بستر دریاچه‌ها و تالاب‌های جنوب شرقی استرالیا را تجزیه و تحلیل کردند. این هسته‌ها حاوی دانه‌های گرده و شواهدی از تغییر آب و هوا در یک دوره 130000 ساله بودند.

هنگام تجزیه و تحلیل گرده، تیم بر روی گونه های درختچه ای که کف جنگل را تشکیل می دهند، تمرکز کردند. این گیاهان سوخت “نردبانی” را فراهم می کنند که به آتش اجازه می دهد تا به سایبان برود. Haidee Cadd از دانشگاه Wollongong، یکی از نویسندگان این مطالعه، گفت که این یک رویکرد نسبتا جدید است.

او گفت: “بسیاری از گونه های بوته ای استرالیایی گرده ها را به خوبی حفظ نمی کنند.” “بنابراین اغلب نادیده گرفته می شود و ما این رابطه را که بین لایه بوته ای و خطر آتش سوزی زیاد وجود دارد از دست داده ایم.”

این تیم دریافتند که طی ده ها هزار سال، تراکم بوته ها در پاسخ به آب و هوا در نوسان بوده است.

سپس، حدود 6000 سال پیش، جدایی رخ داد. پس از یک قله مرطوب، آب و هوا به شرایط خشک و پایدار بازگشت، اما پوشش گیاهی به سطح قبلی خود بازنگشت. در عوض، در طول باقی مانده از دوران هولوسن، پوشش درختچه به طور پیوسته کاهش یافت.

ماریانى گفت: واضح است که فقط آب و هوا نیست که باعث این تغییرات شده است. در آن زمان، اشغال انسان در منطقه رو به افزایش بود.

نمونه های هسته همچنین حاوی بقایای زغال چوب ناشی از آتش سوزی های جنگلی باستانی است. فراوانی این قطعات پس از 6000 سال پیش کاهش یافت که نشان می دهد آتش سوزی در این دوره از شدت کمتری برخوردار بوده است.

کاد گفت که نتایج نشان دهنده سوزاندن طولانی مدت و عمدی توسط مردم ساکن در منطقه است. این یکی از اولین بارهایی است که ما توانستیم به طور تجربی نشان دهیم که بومیان استرالیا قادر به مدیریت آتش سوزی های بزرگ بوده اند.

یک ضربه مهلک

دیوید بومن، پیروژئوگراف از دانشگاه تاسمانی و یکی از نویسندگان این مطالعه، تجزیه و تحلیل سوخت از نردبان ها را “ایده ای بسیار مهم” خواند. او گفت که یافته ها استعمار را در کانون توجه قرار داده است. چه اتفاقی افتاد که ما یک سیستم مدیریت آتش سوزی پایدار را 250 سال پیش منفجر کردیم؟

این تحقیق بر اساس یک مطالعه در سال 2022 است که همچنین توسط ماریانی هدایت شد و نشان داد که چگونه تراکم بوته‌ها در دوره پس از استعمار به شدت افزایش یافته است.

پس از ورود اروپایی ها، مناطق وسیعی از جنگل برای زمین های کشاورزی پاکسازی شد. استعمارگران از ترس آتش سوزی فعالانه آن را خاموش کردند. ماریانا و همکارش استدلال می کنند به همین دلیل است که جنگل های استرالیا اکنون مخازنی هستند که آماده آتش گرفتن هستند.

دیوید لیندن مایر بوم شناس از دانشگاه ملی استرالیا که در این مطالعه شرکت نداشت، گفت که اگرچه شواهد این تیم “قانع کننده بود… من فکر می کنم مکانیسمی که آنها درباره آن صحبت می کنند اشتباه است.”

لیندن مایر استدلال کرد که به جای سرکوب آتش‌ها، شاید جنگل‌زدایی و آشفتگی پسااستعماری باعث رشد برس قابل اشتعال شود، پدیده‌ای که او آن را «اشتعال‌پذیری تحریک‌شده با اختلال» می‌نامد.

او همچنین گفت که سوزاندن فرهنگ بومیان احتمالاً در جنوب شرقی استرالیا آنقدر که تحقیقات نشان می دهد گسترده نبوده است. مردم ملل اول، زیر درختان جنگل را سوزاندند تا رشد گیاهان را تشویق کنند و مسیرهایی را برای حرکت باز کنند. وی با بیان اینکه همه این نوع آتش سوزی ها در واقع از نظر وسعت بسیار محدود هستند، افزود: مناطق قابل توجهی وجود داشت که سوخته نشده بودند.

تاریخ جهانی

دان هانکینز، محقق آتش سوزی Plains Miwok در دانشگاه Cal State Chico که با گروه های بومی هم در آمریکای شمالی و هم در شمال استرالیا کار می کند، گفت: این مطالعه از “رویکرد خوبی برای شناسایی اینکه رژیم های سوزاندن محلی چگونه جوامع گیاهی را در سطح جهان شکل داده اند” استفاده می کند. .

کیرا هافمن، بوم شناس آتش سوزی در دانشگاه بریتیش کلمبیا، گفت که از یافته های این مطالعه “تعجب” نمی کند زیرا آنها منعکس کننده تجربه آمریکای شمالی هستند. او گفت: “جامعه ما ترس عمیقی از آتش دارد، زیرا ما با کمپین های Smokey Bear و گفتن به بچه ها که آتش خطرناک است واقعا موفق بوده ایم.”

او گفت که بارهای سوخت سنگین در جنگل های بریتیش کلمبیا منجر به آتش سوزی های فاجعه بار شده است. نه هافمن و نه هانکینز در مطالعه استرالیا شرکت نکردند.

ماریان و همکارانش از بازگشت “در مقیاس بزرگ” به تکنیک های سنتی سوزاندن دفاع می کنند. مایکل برد ژئوشیمیدان از دانشگاه جیمز کوک موافق است که یافته ها نیاز به اجرای مجدد مدیریت سنتی آتش سوزی را نشان می دهد، اگرچه او هشدار داد که این “به تغییر قابل توجهی در ساختار پوشش گیاهی نیاز دارد که احتمالاً مدتی طول می کشد تا ایجاد شود”. پرنده در مطالعه شرکت نداشت.

لیندن مایر گفت که او “نگرانی های واقعا عمیق” در مورد ترویج بازگشت به فرسودگی فرهنگی بدون درک کامل پیچیدگی های آن دارد. او گفت که بسیاری از گونه های جانوری برای بقای خود به زیر درختان جنگلی وابسته هستند. “من فکر می کنم ما باید کاملا مراقب دستور العمل های ساده ای باشیم که ممکن است در برخی از این زمینه های واقعا مهم اشتباه باشند.”

– بیل موریس، نویسنده علم

نقل قول: موریس، بی (2025)، شش هزار سال سوختن کنترل شده، در دود؟، Eos، 106، https://doi.org/10.1029/2025EO250006. ارسال شده در 3 ژانویه 2025

متن © 2025. نویسندگان. CC BY-NC-ND 3.0
مگر اینکه غیر از این ذکر شده باشد، تصاویر مشمول حق چاپ هستند. هرگونه استفاده مجدد بدون اجازه صریح از صاحب حق چاپ ممنوع است.

متصل شد