جلبک ها می توانند از جنگ هسته ای جان سالم به در ببرند، از گرسنگی جلوگیری کنند

[MANILA] یک رویداد فاجعه بار را تصور کنید که خورشید را مسدود می کند، مانند یک فوران آتشفشانی بزرگ یا حتی یک جنگ هسته ای.

یک تیم بین المللی از محققان می گویند منابع غذایی پایدار برای نجات بشر از گرسنگی در صورت وقوع چنین رویدادی مورد نیاز است – و جلبک ها ممکن است راه حل باشند.

جلبک دریایی سرشار از مواد مغذی است و برای جوامع ساحلی در بسیاری از کشورهای کم درآمد، امرار معاش می کند.

“سرمایه گذاری در ساخت مزارع جلبک دریایی می تواند از گرسنگی جهانی تحت سناریوهای کاهش شدید نور خورشید جلوگیری کند و به طور بالقوه از تعداد قابل توجهی از مرگ و میر ناشی از گرسنگی جلوگیری کند.” دیوید دنکنبرگر، دانشیار مهندسی مکانیک در دانشگاه کانتربری، بریتانیا، گفت.

“سرمایه گذاری در ساخت مزارع جلبک دریایی می تواند از گرسنگی جهانی در سناریوهای کاهش شدید نور خورشید جلوگیری کند و به طور بالقوه از تعداد قابل توجهی از مرگ و میر ناشی از گرسنگی جلوگیری کند.”

دیوید دنکنبرگر، دانشیار مهندسی مکانیک، دانشگاه کانتربری

این مطالعه در مجله منتشر شد آینده زمین متوجه شد که جلبک دریایی یک کالای همه کاره است که می تواند به عنوان یک منبع مهم غذا و سوخت در زمانی که همه چیز بعد از یک فاجعه گسترده کمیاب می شود، باشد.

به گفته محققان اتحاد برای تغذیه زمین در بلایا، دانشگاه ایالتی لوئیزیانا، ایالات متحده، دانشگاه ایالتی لوئیزیانا، ایالات متحده، دانشگاه فیلیپین، موسسه علوم دریایی فیلیپین (UP-MSI) حتی پس از یک جنگ هسته ای تمام عیار برای زنده ماندن و رشد در اقیانوس های گرمسیری به اندازه کافی مقاوم است. ) و دانشگاه کانتربری.

محققان مدلی بر اساس جلبک ها ساختند Gracilaria tikvahiae، که بیشتر با نام باله قرمز برازنده شناخته می شود. آنها با استفاده از داده‌های آب و هوای هسته‌ای زمستانی، رشد جلبک دریایی را پس از یک رویداد نامطلوب جهانی شبیه‌سازی کردند.

زمستان هسته ای

به گفته نویسندگان، اگر جنگ هسته‌ای آغاز شود و هزاران کلاهک بین قدرت‌های هسته‌ای رد و بدل شود، تقریباً 150 ترگرم (Tg) دوده می‌تواند در جو منتشر شود و برای سال‌ها جلوی نور خورشید را بگیرد.

اما آنها دریافتند که هنوز نور خورشید کافی برای جلبک های دریایی وجود دارد تا بتوانند فتوسنتز و رشد کنند، حتی با کربن سیاه موجود در جو.

مایکل رولدا، استاد UP-MSI و یکی از نویسندگان این مطالعه، گفت SciDev.Net: “نیاز به نور برخی از گونه های جلبک برای اشباع فتوسنتز می تواند به اندازه 50-100 میکرومول فوتون باشد.”

او گفت که نور خورشید در مناطق استوایی در ظهر یک روز بدون ابر می تواند به تقریبا 2000 میکرومول فوتون برسد.

بر اساس این مطالعه، با فضای تولید و آماده سازی بهینه، جلبک ها می توانند تنها پس از 9 ماه تولید فشرده، معادل 45 درصد از تقاضای جهانی غذا را تامین کنند.

با این حال، محققان همچنین خاطرنشان می کنند که تنها تا 15 درصد از رژیم غذایی انسان را می توان با جلبک دریایی به دلیل محتوای ید بالای آن تامین کرد.

جدای از سناریوی جنگ هسته ای همه جانبه، آنها گفتند که جلبک ها می توانند در حال حاضر یک مکمل قابل دوام برای امنیت غذایی جهانی و همچنین در تبادلات هسته ای کوچکتر و فوران های آتشفشانی باشند.

ارزش غذایی

جلبک دریایی که اغلب در سالاد یا به عنوان غذای خشک مصرف می شود، سرشار از پروتئین، مواد معدنی، ویتامین ها، اسیدهای آمینه ضروری و اسیدهای چرب است.

رولدا در پاسخ به این سوال که آیا جلبک دریایی پس از جنگ هسته ای برای مصرف انسان مناسب است، گفت که به طور طبیعی آلاینده ها را از محیط جذب می کند، اما مواد سمی متصل و متمرکز در جلبک ها را می توان به سطوح ایمن کاهش داد.

وی گفت: به عنوان مثال، فرآوری پس از برداشت و آماده سازی قبل از مصرف مانند شستشو و خشک کردن، واکنش آنزیمی و بلانچ کردن یا پختن، از جمله، به طور قابل توجهی غلظت ید و فلزات سنگین را در جلبک دریایی کاهش می دهد.

تولید جلبک دریایی راه نجات بسیاری از خانواده هایی است که در جوامع ساحلی فقیر در کشورهای کم درآمد زندگی می کنند.

این ارگانیسم تا حد زیادی در زیر آب محافظت می شود و می تواند سریعتر از هر محصول کشاورزی شناخته شده دیگری رشد کند.

با توجه به الف گزارش سازمان خواربار و کشاورزی در سال 2021، تولید جلبک دریایی کشت شده در آسیا 97 درصد از 34.7 میلیون تن تولید شده در سطح جهان را تشکیل می داد. علاوه بر مصرف خوراکی، در مکمل های خوراک دام و لوازم آرایشی و بهداشتی نیز استفاده می شود.

چین در حال حاضر بیش از 50 درصد از عرضه جهان را تولید می کند و پس از آن اندونزی قرار دارد. دیگر تولیدکنندگان قابل توجه کره جنوبی و فیلیپین هستند.

یکی دیگر از مطالعات اخیربا این حال، دیدگاه متفاوتی در مورد تأثیر جنگ هسته ای و عواقب وخیم برای همه زندگی در سراسر جهان، از جمله نابودی حیات دریایی ارائه می دهد.

نویسندگان تأثیرات آب و هوایی جنگ‌های هسته‌ای بین ایالات متحده و روسیه و هند و پاکستان را شبیه‌سازی کردند و گفتند که نتیجه آن سرد شدن جهانی خواهد بود و یخ‌های دریا در جوامع ساحلی گسترش می‌یابند.

بر اساس این مطالعه، بازیابی اقیانوس ها بسیار کند خواهد بود – دهه ها در سطح و صدها سال در عمق، با هزاران سال در آب های سردتر مانند قطب شمال. این گزارش می‌گوید که اکوسیستم‌های دریایی نه تنها به دلیل تأثیر اولیه یک جنگ هسته‌ای عمیقاً مختل می‌شوند، بلکه با وضعیت جدید اقیانوس‌ها بیشتر بدتر می‌شوند و بر اکوسیستم جهانی تأثیر می‌گذارند.

راوی رباپراگادا، رئیس معادن، مواد معدنی و مردمیک اتحاد نوظهور از طرفداران محیط زیست در هند، تأکید کرد که بدون توجه به این دو یافته، باید از جنگ هسته ای به هر قیمتی اجتناب شود.

وی گفت: اساساً جنگ هسته‌ای نه تنها خطرناک است، بلکه تأثیری طولانی‌مدت بر اقلیم جهانی خواهد داشت که هیچ بازگشتی ندارد.

این قطعه توسط بخش آسیا و اقیانوسیه SciDev.Net تولید شده است.