بیشتر 60000 شهاب سنگی که از سطح زمین – بیشتر در مناطق بیابانی مانند قطب جنوب و مراکش – جمع آوری شده اند، موادی هستند که از سیارک ها ریخته شده اند. چنین شهاب‌سنگ‌هایی برای درک روزهای اولیه منظومه شمسی، زمانی که گردابی از گاز، غبار و سنگ به دور خورشید می‌چرخند، حیاتی هستند.
با این حال، حدود 200 شهاب سنگ شناخته شده از سیارک ها نمی آیند. آنها تکه‌هایی از مریخ هستند که گمان می‌رود در اثر برخورد سیارک‌ها از این سیاره منفجر شده‌اند. این شهاب‌سنگ‌های منحصربه‌فرد یک عامل واقعی برای هیجان هستند.
آنها نمونه های واقعی از مریخ هستند.
کریس هرد، زمین شناس سیاره ای در دانشگاه آلبرتا در ادمونتون کانادا می گوید: «آنها نمونه های واقعی از مریخ هستند. و آنها می توانند سرنخ هایی در مورد تکامل سیاره سرخ به دانشمندان بدهند. محققان در حال حاضر پنج دهانه را پیدا کرده اند که به عقیده آنها حداقل یک سوم از تمام شهاب سنگ های مریخ به دنیا آمده است. این نتایج جدید در پیشرفت علمی.
آیا شما دهانه من هستید؟
دانشمندان می توانند با بررسی ترکیبات شیمیایی آن بفهمند که یک شهاب سنگ از مریخ آمده است، نه یک سیارک. حباب‌های کوچک هوا که در سنگ‌ها به دام افتاده‌اند، منعکس‌کننده محیط محلی است که آن سنگ‌ها در آن شکل گرفته‌اند، و هوای شهاب‌سنگ‌های مریخ، از نظر ترکیبی، زنگ مرده‌ای برای جو مریخ است.
هرد و همکارانش داده های شش شهاب سنگ مریخی را تجزیه و تحلیل کردند. این ممکن است نمونه کوچکی به نظر برسد، اما این سنگ ها نشان دهنده پنج گروه از 10 گروه به اصطلاح جفتی شهاب سنگ های مریخی هستند که در زمین یافت شده اند. هرد گفت که سنگ‌های یک گروه جفتی احتمالاً در همان زمان از یک مکان در مریخ پرتاب شده‌اند و بنابراین از یک رویداد برخورد منفرد متولد شده‌اند.
دهانه هایی که ما با این رویدادهای پرتابی مرتبط می کنیم باید کاملاً تازه باشند.
استفانی ورنر، دانشمند سیاره‌شناسی در دانشگاه اسلو در نروژ که در این مطالعه شرکت نداشت، گفت: پیوند دادن شهاب‌سنگ‌های مریخی به منبع دهانه‌شان اطلاعاتی در مورد منشا ارائه می‌کند که برای درک بهتر این بخش‌های مریخ کلیدی است. ما در تلاشیم تا بفهمیم آنها از کجا آمده اند تا زمینه سنگ را به دست آوریم.»
هرد و تیمش اندازه‌گیری‌های شیمیایی و ساختاری هر شهاب‌سنگ را به همراه تخمین‌هایی از زمان تشکیل اولیه هر سنگ و زمانی که از مریخ به بیرون پرتاب می‌شوند، کشف کردند. این داده‌ها به محققان اجازه می‌دهد میلیون‌ها دهانه برخوردی را که روی سطح مریخ قرار دارند، غربال کنند.
محققان به طور کلی موافق هستند که شهاب سنگ های مریخ احتمالاً در 20 میلیون سال گذشته از سیاره سرخ پرتاب شده اند. هرد گفت که این واقعیت نقطه شروع مهمی برای این تحقیق بود. دهانه هایی که ما با این رویدادهای پرتابی مرتبط می کنیم باید کاملاً تازه باشند.
در جستجوی دهانه‌هایی با ویژگی‌هایی که جوانی را نشان می‌دهند – برای مثال، دهانه‌های “ثانویه” ایجاد شده توسط زباله‌های پرتاب شده – هرد و همکارانش تقریباً 300 دهانه را هدف قرار دادند.
کالاهای آسیب دیده
سپس تیم به بررسی ویژگی های مربوط به شوک در هر شهاب سنگ پرداخت. هرد گفت: «ما آسیب فیزیکی خاص را بررسی کردیم. این اطلاعات به محققان این امکان را داد که بزرگی برخورد – و در نتیجه اندازه دهانه حاصل – را که برای ایجاد این آسیب ضروری است محدود کنند. محققان از این داده‌ها، همراه با تخمین‌هایی از سن هر دهانه و سن زمین اطراف – بر اساس تراکم دهانه‌های مجاور – برای پیوند دادن پنج گروه جفت شهاب‌سنگ مریخی به محتمل‌ترین دهانه‌های منشا آنها استفاده کردند.
هرد و همکارانش پنج دهانه با قطر 14 تا 39 کیلومتر (9 تا 24 مایل) پیدا کردند. یکی از آنها که توتینگ نام داشت، قبلاً با یک جفت شهاب سنگ مریخی مرتبط بود، اما چهار شهاب سنگ دیگر – چاکپار، کورینتو، کوتکا و دومونی – اکتشافات جدیدی هستند.
ورنر گفت: فکر کردن درباره پیوند دهانه‌های مریخ به شهاب‌سنگ‌های مریخ هیجان‌انگیز است، اما ابهامات زیادی در این نوع تحلیل‌ها وجود دارد. او گفت که برای شروع، هرد و همکارانش فرض کردند که شهاب سنگ های نمونه آنها سنگ های نسبتاً جوانی هستند. اما ورنر و برخی دیگر از محققان فکر می کنند برخی از شهاب سنگ های مریخ ممکن است میلیاردها سال عمر داشته باشند. او گفت: «در مورد سن آنها نظرات متفاوتی وجود دارد. او افزود، و این بر جایی که شما به دنبال منبع دهانه هستید تأثیر می‌گذارد، زیرا برخی در زمین‌های جوان‌تر و برخی در زمین‌های قدیمی‌تر قرار دارند.
هرد و همکارانش همچنین چندین دهانه تازه به اندازه کافی بزرگ پیدا کردند که موادی را از میدان گرانشی مریخ خارج کند که به نظر نمی رسد با هیچ گروهی از شهاب سنگ های مریخ مرتبط باشد. یکی از نمونه ها زونیل است، دهانه ای به قطر 10 کیلومتر (6 مایل) که در نیمکره شمالی مریخ قرار دارد. هرد و همکارانش به این نتیجه رسیدند که شاید برخوردهایی که این دهانه ها را ایجاد کرده اند، موادی را که به زمین سقوط کرده اند به بیرون پرتاب نکرده باشد، یا شاید این شهاب سنگ های مریخی هنوز منتظر کشف باشند. هرد گفت: “از نظر من، این هیجان انگیزترین چیز در کل این مطالعه است.”
— کاترین کورنی (@KatherineKornei)، نویسنده علم
این مقاله خبری در منبع ENGAGE ما برای مربیانی که به دنبال اخبار علمی برای درس های کلاس خود هستند، ارائه شده است. همه مقالات ENGAGE را مرور کنیدو نحوه ادغام مقاله را در یک فعالیت در بخش نظرات زیر با مربیان همکار خود به اشتراک بگذارید.
نقل قول: کورنی، کی (2024)، این پنج دهانه ممکن است یک سوم شهاب‌سنگ‌های مریخی را به دنیا بیاورند. Eos، 105، https://doi.org/10.1029/2024EO240429. ارسال شده در 26 سپتامبر 2024
متن © 2024. نویسندگان. CC BY-NC-ND 3.0
مگر اینکه غیر از این ذکر شده باشد، تصاویر مشمول حق چاپ هستند. هرگونه استفاده مجدد بدون اجازه صریح از صاحب حق چاپ ممنوع است.
متصل شد
